Pinksteren een nieuw begin

Tags

2012., jaar B, pinksteren, preek, preken

Pinksteren een nieuw begin

In de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest. Amen.

Hoe vaak maken wij het kruisteken per dag? Voor en na de maaltijden, misschien bij een ochtend of avondgebed? Dan gaan steeds weer deze woorden door onze gedachten; Vader Zoon en Geest.

Vandaag, op Pinksteren gaat onze aandacht uit naar die derde persoon, de heilige Geest. Elk jaar probeer je op Pinksteren weer om iets van dat mysterie van God door te geven. Eigenlijk is dat onbegonnen werk, want God stijgt in alles ver boven ons verstand uit. Maar we geloven dat God dichtbij is gekomen. Dan moet het dus mogelijk zijn dat we Hem ook een beetje leren kennen. Daarom vieren we elk jaar weer Pinksteren, en elk jaar willen we weer nadenken over de heilige Geest.

Stel je nu eens voor dat God ons aan ons lot zou overlaten in deze wereld die onze verantwoordelijkheid is. God heeft ons de wereld toevertrouwd en we hebben alle mogelijkheden in huis om er een paradijs van te maken, alleen het lukt maar steeds niet. Telkens weer ongeregeldheden in het nieuws, onverdraagzaamheid, wantrouwen, gebrek aan vergevingsgezindheid, geen tolerantie, geen enkele speelruimte waarin de ander ook wat anders mag zijn. We hebben als mensheid alle mogelijkheden, het verstand, de kennis, de techniek, wat ontbreekt dan nog?

U begrijpt het al: “De Geest van God”. Maar hoe kom je dan aan die Geest, de goede Geest? Als de juiste geest ontbreekt, hoe kun je die dan aanvullen?

Is dat niet precies waarom u vandaag hier bent? Je kunt komen voor de kerkliederen en het gezang van het koor, die kunnen je geestdriftig maken, je kunt komen voor de stilte, de meditatie, die kan je geest tot rust brengen, maar dat zijn slechts opstapjes, als je het daarbij laat, mis je de hoofdschotel.

In iedere viering gaat het om de heilige Geest. We beginnen de viering met een schuldbelijdenis, we leven niet steeds uit Gods Geest. We horen Gods Woord, vooral uit het Evangelie, vol van Gods Geest. We laten die Geest in ons inwerken met de overweging, we bidden in de Geest en richten ons op God. We vragen Gods Geest over de gaven van brood en wijn. We nemen deel aan een geestelijke Maaltijd, waarom? Om aan te vullen wat wij uit onszelf tekort komen, om te versterken wat is verzwakt, om te verzachten wat is verhard, om te bemoedigen wat is verflauwd, om te bezielen wat leeg is. Om de liefde te herstellen, de hoop te vergroten en het vertrouwen te vernieuwen. En dan gaat het werkelijk anders, soms maar even, een andere keer wat langer. We verstaan weer wat de ander wil zeggen, we zien meer naar de goede bedoeling dan naar de woorden en daden die soms niet goed overkomen. We hebben geduld met de ander en met onszelf, we worden milder en wijzer.

Zonder dat we ons daar steeds van bewust zijn, worden we hier in de heilige Mis gevoed en vinden we ook thuis momenten van gebed. De heilige Geest leert ons de juiste prioriteiten stellen, zodat we kunnen onderscheiden wat het belangrijkst is en wat dus moet voorgaan. De vraag is niet langer of God ons de ruimte geeft, maar of wij God, zijn Geest de ruimte geven in ons leven.

Moge dit Pinksterfeest ons tot vreugde stemmen, dat wij niet overgeleverd zijn aan onze zwakheden, maar dat God ons te hulp komt met zijn Geest. Het houdt de hoop en het vertrouwen levend dat eens de hele wereld haar eigen onmacht te boven zal komen, dat eens Gods Koninkrijk van liefde werkelijkheid zal worden.

In de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest. Amen.

Vgl. orginele de preek van pastoor Hagen op de bron: http://www.hagenpreken.nl/preekcms/index.php?option=com_content&view=article&id=57:c98qpink02&catid=42:paastijd-jaar-c&Itemid=54

Kinger verstut uuch ongeree (7de zondag van Pasen)

Tags

2012., 7de zondag van Pasen, jaar B, Kinger verstut uuch ongeree, Kinger vursjtoat uch, preek, preken

Kinger vursjtoat uch (7^de zondag van Pasen)

In de Evangelielezing van vandaag staat Jezus voor het moment, dat Hij uit de wereld weggenomen wordt. Hij zal zijn dierbaren achter moeten laten, zoals een vader of moeder die gaat sterven, afscheid neemt van zijn of haar kinderen. Jezus bidt: “Heilige Vader, bewaar in Uw Naam hen die Gij Mij gegeven hebt (zijn apostelen, zijn leerlingen), opdat zij één mogen zijn, zoals Wij één zijn”.

Welke ouder, die het beste met zijn kinderen voorheeft, zal deze woorden niet kunnen invoelen: tijdens zijn leven, maar vooral ook wanneer de levensdagen verstreken zijn: “Kinger vursjtoat uch!” Het zijn woorden met liefde uitgesproken. Ouders willen hun kinderen wat meegeven, wat zij op hun beurt van hun ouders meegekregen hebben: eenheid en verbondenheid.

En zo mogen we het ook ervaren, dat rond het overlijden van een dierbare, mensen zich met elkaar verbonden voelen. Dan voelen kinderen zich met elkaar verbonden, door en in hun overleden vader of moeder, die weliswaar gestorven is, maar in hen leeft. Tegelijkertijd ook het gevoel van een opdracht, een geestelijk testament: “Kinger vursjtoat uch!” Iemand verwoordde het laatst als volgt: Bij de dood van mijn vader besefte ik pas goed de opdracht om datgene waar te maken waar mijn vader altijd voor gevochten had. Ik kon nu niet meer op hem terugvallen’.

Ik besef dat deze woorden ook héél wat op kunnen roepen – helaas de andere kant van de medaille – want vaak is het zo dat er van die verbondenheid, van die eenheid geen sprake is: vele gezinnen kennen verdeeldheid, en we weten ook van de verdeeldheid in Kerk en maatschappij. Deze woorden roepen dat pijnlijk in herinnering.

Jezus bidt in datzelfde Evangelie van vandaag, voor zijn leerlingen, dat ze weerstand zullen bieden aan de macht van het kwaad. Want is het niet zo dat in onze wereld niet veel andere zaken verkondigd worden voor de weg, de waarheid en het leven, voor de oplossing die later geen oplossing blijkt te zijn bijvoorbeeld om maar te noemen: we kennen allen de zuigkracht van geld en bezit, macht en mooie woorden die ons in hun ban kunnen krijgen. ‘Je moet dat eisen waar je recht op hebt’; ‘Je moet wel gek zijn om bij een erfenis omderwille van de lieve vrede met minder genoegen te nemen’; we kennen het principe om wanneer de ander je irriteert hem dan dubbel terug te irriteren; we kennen het principe van ’als zij…, dan wij ook’; ‘we kennen de verleiding om zaken die veel voorkomen als normaal te gaan beschouwen en om het allemaal wat acceptabeler te maken, of misschien om onszelf vrij te praten zeggen we: “Ja zo is de wereld nu eenmaal, het leven, onze maatschappij!” De kernvraag is hoe daar weerstand aan te bieden?

Jezus bidt: “Heilige Vader, bewaar in Uw Naam hen die Gij Mij gegeven hebt, opdat zij één mogen zijn, zoals Wij één zijn.”

Laatst zei een jongen tegen me: “In onze wereld waar van alles gaande is, waar van alles verkondigd wordt, dreig je soms de prooi te worden van allerlei psychologische krachten… je kunt er zo moeilijk weerstand aan bieden”.

Een roep om geestelijke weerbaarheid, een roep om kracht om weerstand te bieden aan alles wat zo verleidelijk is: de schone schijn, het uiterlijk, de glitter, het geld, de mooie woorden en de macht.

Dit is wat Jezus ons meegeven heeft. Hij heeft het ons voorgedaan. Hij bidt tot de Vader en geeft zijn leven voor ons. Het is Zijn Naam die ons met elkaar verbindt. Eén is er slechts Dé Weg, Dé Waarheid en Hét Leven: Jezus Christus onze Heer. Het geestelijke voedsel, het nieuwe Testament, de Heilige Communie en de sacramenten, de geestkracht die Hij ons geeft die we putten uit elke Heilige Mis, uit het gebed, uit Schriftmeditatie die ons onze fouten aan het licht brengt, maar die ons ook geestelijke weerbaarheid geeft en bewaart voor het kwade, om met kracht te zeggen NEEN, daar doe ik niet aan mee, en JA daar kies ik voor.

Wanneer we ons verbonden voelen met Jezus, dan voelen we ons dat ook met elkaar. Immers de liefde die we ervaren in Jezus Christus onze Heer komt tot uitdrukking in concrete daden van liefde voor elkaar, voor de eerste, wie dan ook, die ik vandaag op mijn levensweg tegenkom.

En als we dan klagen over deze wereld dan gaat het er niet om om ons op te sluiten, zodat we niet in aanraking komen met de kwade kant van deze wereld, of om te vluchten uit deze wereld in een andere wereld. Neen, er staat: “Ik bid niet dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor het kwaad”. Wij bidden om de kracht van Liefde, wij bidden om dat Woord dat ons ten leven wekt in Jezus Christus, die onze last lichter maakt. Om te eindigen een gebed dat ik onlangs vond:

Uw Woord is waarheid Heer,

Spreek Heer, ik luister.

U hebt woorden van eeuwig leven,

Heer, laat niet toe,

dat ik het Woord alleen hoor, maar niet opneem,

geloof, maar niet bewaar,

ken, maar niet doe,

Heer laat mij uit Uw Woord leven

en U door mijn leven verheerlijken.

Amen.

Door pastoor Geudens, preken online: http://bid24uur.wordpress.com

Noveendagen tussen Hemelvaart en Pinksteren

Tags

2012., Hemelvaart, jaar B, Noveendagen tussen Hemelvaart en Pinksteren, preek, preken

Noveendagen tussen Hemelvaart en Pinksteren (Hemelvaart, jaar B, 2012)

De leerlingen hebben een ontzettend inspannende tijd achter zich. Ze zijn getuigen geweest van de smartelijke lijdensweg van Jezus en van Zijn kruisdood. Toen was er die blijde maar onbegrijpelijke spanning, toen de vrouwen kwamen vertellen, dat Hij verrezen was en weer leefde. En daarna de emotionele ontmoeting met Jezus om hen te zegenen en uit te zenden, met de belofte dat Hij een Helper, de heilige Geest, zou sturen nadat Hij teruggekeerd zou zijn naar de Vader.

Het moet een bijzondere dag geweest zijn, toen Jezus met Zijn vrienden samen was om hen te spreken over het Rijk Gods. Er heerste ook die aparte spanning, als wilde Jezus hen iets duidelijk maken. “Heer, gaat Gij in deze tijd voor Israël het Koninkrijk herstellen?” Jezus ontwijkt deze directe vraag, vol verwachting gesteld. “Ge zult kracht ontvangen van de heilige Geest… om Mijn getuigen te zijn… tot het einde der schepping”. En dan neemt Hij afscheid! Hij gaat terug naar Zijn Vader in de hemel.

Uiteindelijk zal het nog negen dagen duren, alvorens deze Geest over hen komt en alle angst bij hen wegneemt. Pas op het Pinksterfeest zullen de leerlingen hun roeping en hun zending begrijpen en aandurven. Maar als dat moment dan ook gekomen is, is er niets en niemand die hen nog tegenhoudt en ze zullen de Kerk wereldwijd gaan stichten en ‘bevestigen met hun bloed’, zoals de Heer hen gezegd had. Het martelaarschap van de jonge Kerk.

Hemelvaartsdag nodigt ons uit om een noveen te beginnen! Laten we heel bijzonder smeken om de hernieuwde gave van de heilige Geest: omdat onze Kerk momenteel innerlijk zo verdeeld en verzwakt is en niet in staat blijkt te zijn om jonge mensen enthousiast te maken, een beetje te vergelijken met die eerste groep van leerlingen die, na de Hemelvaart van Jezus, de weg kwijt waren en niet meer wisten waar ze hun kracht moesten zoeken.

Zo is het ook in onze eigen Kerk; we zijn de weg kwijt en we weten niet meer waar we die levensnoodzakelijke kracht moeten vinden om opnieuw te beginnen. Daarom is het goed om te doen wat de Kerk altijd heeft gedaan: de dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren gebruiken om te bidden: “Kom heilige Geest, vervul de harten van Uw gelovigen en ontsteek in ons het vuur van Uw liefde. Zend ons Uw Geest, en alles zal herschapen worden en Gij zult het aanschijn van de aarde vernieuwen.”

Hebben we te weinig vertrouwen, welke ook de bange onzekere leerlingen misten, toen ze afscheid namen van Jezus? Geen probleem! Dan moeten we een bezoekje brengen bij de Moeder van Jezus, zeker in deze meimaand. Zij was erbij toen Jezus ten Hemel opsteeg; zij was erbij toen Hij Zijn Kerk de heilige Geest beloofde; zij was erbij toen de leerlingen zich teruggetrokken hadden in de Bovenzaal – de zaal van het laatste Avondmaal – en wat zal ze daar hebben gedaan? Ze zal er ongetwijfeld de leerlingen aangespoord hebben om te bidden en om de komst van de heilige Geest af te smeken; om het Pinksteren te laten worden. We zijn dus in goed gezelschap als we met Maria willen bidden voor dat Pinksteren dat onze Kerk zo hard nodig heeft.

We moeten niet bang blijven of onzeker. We moeten – ook als onze priesters er misschien te weinig toe uitnodigen – een noveen houden tot de heilige Geest. Dan zal Hij komen en onze harten vervullen met Zijn kracht en sterkte. Dan zal het weer Pinksteren worden: een nieuw begin met een hernieuwde evangelisatie.

Vgl. bron: Bezinning op het Woord, Inleiding in de liturgie van iedere dag, Roermond, mei 2003, blz. 76-78. Bron van de afbeelding: http://www.tipjes.nl/afbn/jezus_this-is-my-son.jpg

Bewerking door Pastoor Geudens, preken online: http://bid24uur.wordpress.com

Adres van God

Tags

adres pastoor Penne, adres van God, beter leven, brunstadorg, de brief van Thomas, God's address, goodbye letter, special prayer, Stiftelsen Skjulte Skatters Forlag

Op Youtube vond ik dit mooie filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=alOck34m6BU God does not answer all prayers, but He does answers honest and sincere prayers. A young man experienced this after sending God a very special prayer. Do you ask God for forgiveness again and again because you keep falling in sin? The young man in this film — Thomas — had this experience, and after a while he could not even bring himself to ask for forgiveness any more. Therefore, he wrote God a goodbye letter explaining his desperation; but where should he send his letter? Inspired by a true story. © Copyright Stiftelsen Skjulte Skatters Forlag, 2011. Het gaat over Thomas, een sportieve jongen maar de zaken in zijn leven lopen niet altijd zoals hij wil. Hij raakt soms geïrriteerd door de kleine dingen. Mensen denken dat hij altijd aardig is, maar van binnen kan hij zo boos worden, altijd weer. Hij kan zich soms moeilijk beheersen en worstelt er mee of hij zichzelf wel kan veranderen. Eigenlijk bezorgt hem dat een brok frustratie. Thomas is ook christen. In het filmpje zien we dat hij een kruisje om zijn nek draagt. Hij worstelt er mee dat hij altijd dezelfde fouten maakt en voor dezelfde dingen om vergeving moet vragen. Hij geeft het op en schrijft een afscheidsbrief aan God: “God, als ik nu ga zitten schrijven, is dat omdat ik niet meer kan bidden. Ik heb al zo vaak om vergeving gebeden en nu zit ik met zoveel vragen. Ik weet wel dat Jezus alles voor mij heeft volbracht, dat Hij mij liefheeft en me altijd wil vergeven. Maar is dat nu alles? Veel mensen denken dat. Maar voor mijn gevoel doe ik U verdriet door om vergeving te vragen terwijl ik weet dat ik weer in zonde zal vallen. Dus denk ik: het is beter om maar op te houden met bidden. Ik wil niet huichelen. Ik kan maar beter leven zonder u. Adieu. Thomas.” De brief is klaar. Maar dan komt de vraag waar hij die brief moet naartoe sturen. En waarom heeft hij die brief geschreven want God heeft toch geen adres? “Wat een domkop ben ik”, denkt hij. En precies in die momenten denkt hij aan een man die hem eens op zijn christen zijn heeft aangesproken. Naar die man stuurt hij die brief. Die medechristen spreekt met hem over die brief en legt hem vanuit zijn eigen christen zijn uit hoe hij er over denkt. We horen die man getuigen dat in de Hebreeënbrief staat dat Jezus in alle dingen bekoord is zoals wij maar zonder te zondigen. Daarom kan Jezus ons helpen als wij bekoord worden. Die man had zelf ervaren dat men op bekoringen niet hoeft in te gaan: “Ik kan bidden en God helpt mij zodat ik overwin. En dat verandert de zaak! Misschien heb je nu een antwoord gekregen op je brief ?” Het filmpje heeft mij getroffen omdat mensen dikwijls worstelen met zaken rond zichzelf en daarmee al heel snel ook met hun geloof. De moeilijkheden van het leven laten al snel vragen stellen in de zin van: heeft God mij in de steek gelaten, heeft God dit zo gewild?  Hoe belangrijk is het in zo’n momenten om daar eens met een andere gelovige over te kunnen praten. En ik denk dat daar een grote opdracht ligt voor ons, gelovigen. We houden ons geloof soms veel te veel voor onszelf terwijl we er zeker heel wat voor elkaar kunnen mee betekenen. Ik sta er soms van te kijken dat bij een doop- of een huwelijksgesprek een van de partners zegt: “Ik heb nooit geweten dat jij zo in God geloofde”. We zijn allemaal door God aan elkaar gegeven, ook om elkaar te sterken en te bemoedigen in ons geloofsleven. Ook rond geloof moeten we voor elkaar bereikbaar zijn. Ik denk dat daar ook nog een opdracht ligt voor veel parochies. In deze tijd dat bijna iedereen een computer en internet heeft, zijn nog heel veel parochies praktisch onbereikbaar. Misschien gaan er op die manier ook wel mensen verloren voor God omdat wij als Kerk nagelaten hebben die tekenen van de tijd te verstaan. We mogen, elk op onze eigen manier, ons inzetten dat medemensen het adres van God kunnen vinden. Door pastoor A. Penne www.priesterpenne.be

De H. Maagd Maria doet ons geloven: God is Liefde

Tags

2012., Evangelie, geloof, God is liefde, H.Maagd Maria, jaar B, preek pastoor Geudens, zesde zondag van pasen

Zesde Zondag van Pasen, 13 mei 2012 (dubbele Moederdag), jaar B.

De H. Maagd Maria doet ons geloven: God is Liefde

“God is Liefde: wie in de liefde woont, woont in God en God is met hem”. Deze woorden brengen op een eenmalige manier tot uitdrukking wat de kern is van het christelijk geloof, evenals van het christelijk godsbeeld en het daaruit voortvloeiende beeld van de mens en de weg die deze moet gaan.

Wij geloven in die Liefde. Zo kan de christen de fundamentele beslissing van zijn leven tot uitdrukking brengen. Christen zijn wordt niet in eerste instantie bepaald door een ethische beslissing of hoogstaand idee, doch door een ontmoeting met een gebeurtenis, met de Persoon Jezus Christus, die ons leven een nieuwe horizon en daarmee de beslissende richting geeft. In zijn evangelie heeft Johannes deze gebeurtenis als volgt omschreven: “Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat al wie in Hem gelooft … eeuwig leven zal hebben” (Joh 3,16).

Gods liefde voor ons is een belangrijke levensvraag en roept belangrijke vragen op: wie is God en wie zijn wij zelf? Hier krijgen we echter eerst te maken met een taalprobleem. Het woord ‘liefde’ is tegenwoordig tot één van de meest gebruikte en ook misbruikte woorden geworden, en het kan heel verschillende betekenissen hebben.

1. Laten we bedenken hoeveel betekenissen het woord ‘liefde’ wel niet heeft voor ons mensen: we spreken over vaderlandsliefde, liefde voor het vak, liefde onder vrienden, liefde voor het werk, liefde tussen ouders en hun kinderen, tussen broers en zussen en andere familieleden, liefde tussen man en vrouw, liefde tot de naaste en liefde tot God.

2. Maria’s Zoon en Gods Zoon; onze Heer Jezus Christus heeft de daad van zelfgave blijvend aanwezig gemaakt door de instelling van de Eucharistie tijdens het Laatste Avondmaal. Hij anticipeert op zijn dood en verrijzenis door zichzelf reeds in dit uur aan zijn leerlingen te geven in brood en wijn, zijn Lichaam en Bloed, als het nieuwe manna.

Christelijk geloof, hoop en liefde horen bij elkaar. De hoop wordt in praktijk gebracht door de deugd van het geduld dat niet ophoudt het goede te doen, ook als er schijnbaar geen resultaat wordt geboekt, en door de deugd van de nederigheid, die Gods geheim aanvaardt en Hem ook in donkere dagen vertrouwt. Het geloof toont ons God die zijn Zoon voor ons overgeleverd heeft, en schenkt ons zo de overweldigende zekerheid dat het waar is: God is liefde!

Het geloof, de verinnerlijking van Gods liefde, die zich in het doorstoken hart van Jezus aan het kruis heeft geopenbaard, doet de liefde ontstaan. Zij is het licht dat de donkere wereld steeds weer verlicht en ons de moed geeft te leven en te handelen. De liefde is mogelijk en wij kunnen die in praktijk brengen omdat we naar Gods beeld geschapen zijn.

Laten we denken aan de heiligen, die de liefde op voorbeeldige wijze in praktijk hebben gebracht. Tot het leven van de heiligen hoort echter niet alleen hun aardse biografie, maar ook hun leven en werken van God uit na hun dood. In de heiligen wordt het zichtbaar: wie naar God gaat, gaat niet weg van de mensen, maar is hun juist nu pas werkelijk nabij. Dat zien we nergens meer dan bij Maria.

De H. Maagd Maria stelt niet zichzelf in het middelpunt maar maakt ruimte voor God. Maria is groot, juist omdat ze niet zichzelf, maar God wil verheerlijken. Ze is nederig. Ze wil niets anders zijn dan de dienstmaagd des Heren. Ze weet dat ze alleen maar tot het heil van de wereld bijdraagt, omdat ze niet haar eigen werk wil volbrengen, maar zich geheel en al beschikbaar stelt voor wat God wil ondernemen. Ze is vervuld van hoop. Alleen omdat ze gelooft in Gods beloften en het heil van Israël verwacht, kan de engel tot haar komen en haar roepen voor de beslissende dienst aan deze beloften. Ze gelooft: “Zalig ben je, omdat je geloofd hebt”, zei Elisabeth tot haar. Het Magnificat is geheel geweven uit draden van de heilige Schrift, uit de draden van Gods Woord. Zo wordt zichtbaar dat ze werkelijk thuis is in Gods Woord, er naar binnen en naar buiten gaat. Ze spreekt en denkt met Gods Woord; Gods Woord wordt haar woord, en haar woord komt voort uit het Woord van God. Zo is ook zichtbaar dat haar gedachten worden gevormd door meedenken met Gods gedachten, dat haar willen meewillen met de wil van God is.

Het woord van Jezus de gekruisigde tot zijn leerling Johannes en door hem tot alle leerlingen van Jezus: “Zie daar uw moeder” wordt alle geslachten door steeds opnieuw waar. Maria is inderdaad de Moeder van alle gelovigen geworden. Tot haar moederlijke goedheid, evenals tot haar maagdelijke zuiverheid en schoonheid komen de mensen van alle tijden en alle werelddelen in hun nood en hun hoop, in hun vreugde en pijn, in hun eenzaamheid en in gemeenschap. En altijd ervaren zij het geschenk van haar goedheid, ervaren ze haar onuitputtelijke liefde, die zij uit de grond van haar hart meedeelt. De getuigenissen van dankbaarheid die haar in alle werelddelen en culturen worden gebracht, zijn een erkenning van die reine liefde die niet zichzelf zoekt maar eenvoudigweg het goede wil.

De verering van de gelovigen toont tegelijk een onmiskenbare intuïtie aangaande de manier waarop zulke liefde mogelijk wordt: door de meest innige eenwording met God, door van Hem doordrongen te zijn, waardoor degene die uit de bron van Gods liefde heeft gedronken zelf kan worden tot bron “waaruit stromen van levend water vloeien”. Maria, de Maagd, de Moeder, toont ons wat liefde is, wat haar oorsprong is en waar haar altijd vernieuwde kracht vandaan komt. Aan haar vertrouwen we de Kerk en haar zending in dienst van de liefde toe:

Heilige Maria, Moeder van God,
Gij hebt de wereld
het ware Licht geschonken.
Jezus, uw zoon – de Zoon van God.
Gij hebt u geheel
aan Gods roeping toevertrouwd
en bent zo geworden tot bron van het goede
dat uit Hem stroomt.
Toon ons Jezus, leid ons tot Hem.
Leer ons Hem kennen en Hem liefhebben,
opdat ook wijzelf
oprecht kunnen liefhebben
en bronnen van levend water
kunnen worden
te midden van een dorstende wereld.

Door Paus BENEDICTUS XVI

ENCYCLIEK ‘DEUS CARITAS EST’, Libreria Editrice Vaticana, R.-K. Kerkgenootschap in Nederland, 2006.

Vgl bron: http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/encyclicals/documents/hf_ben-xvi_enc_20051225_deus-caritas-est_nl.html

Bron van de afbeelding: http://www.geloofenleven.be/B002-643X.JPG

Dodenherdenking Landgraaf 2012

Tags

'Het Grote Offer', Dodenherdenking bij oorlogsmonument aan de Beuteweg Landgraaf 4 mei 2012, gebed dodenherdenking

Dodenherdenking Beuteweg Landgraaf 4 mei 2012

Overweging

Vandaag gedenken wij de slachtoffers van de oorlog en met zijn veelvuldig geweld. We denken aan de militairen die op het slagveld zijn gesneuveld of anderszins zijn omgekomen, maar vooral ook voor die ontelbare weerlozen mannen, vrouwen en kinderen van wie het leven werd afgebroken.

We gedenken hen die stierven in de vele gevangenissen en kampen. Gedenken wat wij nu hier samen doen is meer dan herinneren. Gedenken is een daad van sympathie, een daad van medelijden.

Gedenken doen we niet alleen omdat we de namen van de gesneuvelde slachtoffers niet mogen vergeten, maar omdat we daarin ook getuigen van de liefde die in ons leeft. Een liefde die ons tot medelijden brengt, tot compassie en tot sympathie.

Door die liefde willen wij alle oorlogsslachtoffers aan U God toevertrouwen en voor hen bidden.

Gebed

Laat ons bidden,

Heer, vandaag is het dodenherdenking en gedenken wij de vele slachtoffers van de oorlog en het geweld. Wij gedenken vooral diegenen die in de Tweede Wereldoorlog hun leven hebben verloren. Mogen zij allen rusten in vrede en leven in Uw eeuwig licht…

Bidden wij samen een Onzevader en een Weesgegroet.

God en Vader, Wij brengen deze gebeden bij u, Wil naar ons luisteren, Dat vragen wij U, Door Jezus Christus onze Heer. In de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest. Amen.

Vgl tekst bron: http://w.pastorbutti.nl/PREEK36.htm

afbeelding van het oorlogsmonument: http://www.4en5mei.nl/herinneren/oorlogsmonumenten/monumenten_zoeken/oorlogsmonument/714

Kwaliteit van innerlijk leven op het spel

Tags

euthanasie, jaar B 2012, Kwaliteit van innerlijk leven op het spel, Kwaliteit van leven, vijfde zondag van pasen

Kwaliteit van innerlijk leven op het spel

Het begrip dat we herhaaldelijk tegenkomen in gesprekken met mensen is: “dat is pas kwaliteit van leven”. Het leven is pas goed naar de mate dat het kwaliteit heeft. Op zich kan men met dit begrip alle kanten uit want: “wat is dan die kwaliteit van leven” en ”wie bepaalt dat dan, of wie maakt dat uit?”

Men begeeft zich op een riskant terrein wanneer men invulling gaat geven, wanneer men gaat zeggen, wat precies kwaliteit van leven is, of hoe het tenminste toch behoort te zijn.

Ik noem enkele voorbeelden. Kwaliteit van leven; dat betekent; als je maar gezond bent … als je maar goed je werk kunt doen … als je maar iets goed presteert. Zulke en soortgelijke uitdrukkingen gebruiken we om aan te geven wat we belangrijk en nastrevenswaardig vinden in het leven.

Maar dergelijke uitdrukkingen hebben evenwel soms ook een gevaarlijke kant. Want wanneer het je treft dat je niet gezond bent; wanneer het je treft dat je niet meer kunt; wanneer het je treft dat je niet meer kunt presteren; dan loop je al gauw het risico er ‘niet meer’ bij te horen: men beschouwt het leven dan van een inferieure kwaliteit, want het ideaal is immers: gezond-zijn, werken, kunnen presteren, een functie hebben.

Heel gevaarlijk wordt het wanneer we met zijn allen gaan bepalen wat wel en wat niet menselijk leven moet zijn, wanneer we grenzen gaan stellen aan het leven, en ook aan de kwaliteit van dat leven, zoals dat in gesprekken over wel of niet euthanasie herhaaldelijk naar voren komt.

Al met al beoordelen we mensen vaak naar de functie die ze uitoefenen in het maatschappelijk bestel, in het arbeidsproces en in het dagelijkse leven. Let wel, naar de zichtbare functie, de zichtbare vruchten van het bestaan. Als we alleen naar het uiterlijke kijken, zien we dan niet verkeerd of te kort?

Inderdaad! We zien te kortzichtig. Zo moeten we heel voorzichtig zijn met de interpretatie van de Evangelielezing van vandaag: “Ik ben de ware wijnstok en Mijn Vader is de wijnbouwer, zegt Jezus”. “Elke rank aan Mij die geen vrucht draagt, snijdt Hij af…”

Met deze lezing kan niet bedoeld zijn dat mensen die geen zichtbare prestatie leveren; dat mensen die in hun lichamelijke vermogens gehinderd zijn; dat mensen die geen zichtbare functie hebben; dan door God van de stam afgesneden zijn, omdat zij hoegenaamd geen vrucht zouden dragen.

Nee, dat leed van mensen afsnijden, van mensen isoleren, dat doen mensen veeleer elkaar aan: aan het ziekbed wanneer de zieke tot niets meer in staat is, en omstanders zeggen: och, hij of zij kan niets meer, lijdt een zinloos leven, en men tegelijkertijd niet ziet dat die zieke mens toch nog heel veel kan; al was het alleen maar luisteren, ja goed luisteren; of een ongekende openheid aan de dag kan leggen met persoonlijke aandacht; op een koninklijke wijze zijn of haar ziekbed kan verdragen.

Of als iemand om de een of andere reden niet meer aan arbeid toekomt, zeggen: “lijkt me wel een lekker leventje dat je leidt, als WAO’er of als werkeloze”. Dat zijn vernietigende opmerkingen wanneer we de achtergronden niet kennen, en wanneer we enkel oppervlakkig kijken. Daarmee snijden wij mensen van de samenleving af, van de gemeenschap af, en isoleren we hen.

De maatstaf van alles is… liefde vanuit God die persoonlijk geworden Liefde is: dat komt telkens weer in het Evangelie van Johannes naar voren. De vruchten van die liefde zijn vaak niet zichtbaar: integendeel het uiterlijk bedriegt vaak: wat uiterlijk, aantrekkelijk en vruchtbaar lijkt, komt vaak niet overeen met het hart van mensen en wat uiterlijk verdord en waardeloos lijkt, kan bij een diepergaand schouwen een grote schat aan innerlijke waarde en rijkdom laten zien.

God is liefde: dat zijn de kostbare sappen die de Wijnstok aan ieder van ons, de ranken uitdeelt: de liefde als voedingsstof: de liefde die wij van God ontvangen, die voedingsstof die we door kunnen geven aan anderen, waardoor we een netwerk van ranken kunnen worden verbonden in Christus de gekruisigde en verrezen Liefde.

Wél is het zo, dat wanneer mensen menen die persoonlijke en goddelijke Liefde van Jezus niet nodig te hebben, noch om te ontvangen, nog om uit te dragen; wanneer ze de Bron van Liefde niet erkennen; dat ze zich dan zelf losmaken van de Wijnstok, en hun leven, in het bijzonder hun innerlijk leven verpaupert en verkommert!

Medegelovigen, we leven in een verdeelde samenleving, we menen te weten wat wel en wat niet kwaliteit van leven is. Dat kan een hoogmoedig standpunt zijn, wie bepaalt dat immers voor een ander, voor die andere mens. God kijkt met andere ogen, met ogen van liefde, en wij zouden moeten leren ook met ogen van liefde te kijken.

Tot slot het volgende voorval. De vrouw van een man lag alweer geruime tijd in het verpleegtehuis. Zij had een ernstige hersenbloeding gehad en was daarbij zwaar verlamd geraakt en kon niet meer spreken. Ze kon slechts met veel moeite haar armen en benen bewegen. Iedere dag ging de man zijn vrouw opzoeken in het verpleegtehuis, week in, week uit. De andere familieleden hadden het al lang laten afweten, en zagen er geen heil meer in. Het koste de man veel moeite om iedere dag toch maar weer te gaan. Een echt gesprek was niet mogelijk, hij zat er dan maar wat bij te kijken en te bidden. Op een dag herinnerde hij zich dat zijn vrouw vroeger graag druiven had, zoete zongerijpte druiven en hij nam een tros mee, en wat er toen gebeurde zal hij zich steeds blijven herinneren: sinds lange tijd lachte zij weer met heel haar gezicht naar haar man; vrucht van volgehouden liefde.

Door Pastoor Geudens, http://bid24uur.wordpress.com/

Ja, het is werkelijk zo

Tags

22 april 2012, 35-48, Derde zondag van Pasen, Evangelie, fundament, het is werkelijk zo!, Ja, jezus, Lc.24

Ja, het is werkelijk zo!

Derde zondag van Pasen, 22 april 2012, Evangelie volgens Lucas (Lc.24,35-48)

De woorden die we zojuist gehoord hebben zijn waar. Ja, ze zijn waar! Ze berusten op een fundament. Geen hersenschim, geen spook, geen geest die vervliegt in de ruimte. Neen: ze zijn vlees en bloed. Net zo waar als het hout van deze lezenaar en het marmer van het altaar: Jezus is verrezen met Ziel en Lichaam! Jezus is geen wazige geest als Hij aan de leerlingen na Zijn dood en verrijzenis verschijnt. Hij is er met vlees en bloed en als bewijs eet hij een stuk geroosterde vis. Een geest heeft immers geen vlees en beenderen… Hij is er met Zijn wondetekenen; daaraan wordt Hij herkend.

Zichtbare en aanraakbare waarheid in verbijstering en ontzetting ontvangen! Vreugdevolle waarheid ongekend! Hij is dus werkelijk verrezen. Niet genoeg kunnen we dit Mysterie tot ons laten doordringen. Jezus is verschenen aan Zijn elf leerlingen, want Judas was er niet bij na zijn zelfmoord.

Echter steeds weer zijn er de tegenkrachten die ons van die geloofswaarheid proberen af te houden: “Het is maar een verhaal” zeggen sommigen, het is maar een ’sprookje’, een ‘hersenschim’ van een stelletje dwazen. ”Je moet dat anders zien”, en het niet zo letterlijk nemen; zeggen zij die niet weten te geloven.

Jawel! Letterlijk! Als Jezus niet verrezen zou zijn dan waren wij hier nu niet samen. Van generatie op generatie is dit levende getuigenis doorgegeven. Op die grond werden de eerste christenen vervolgd; kwamen er martelaren die met hun bloed getuigden van die werkelijkheid; hebben velen hun leven voor het geloof gegeven; nu nog steeds!

Hij die voor ons geleden heeft, gekruisigd werd, gestorven en begraven is: Hij leeft werkelijk na de verrijzenis uit de dood. Kijk niet half, kijk volop, zie het plaatje helemaal. Durf je aan die waarheid toevertrouwen, ook als je omgeving anders denkt.

Jezus was destijds net zo tastbaar aanwezig, als u hier tastbaar aanwezig bent. We zouden kunnen tellen met hoevelen we hier zijn: 50, 100, 150, 200, 250, week in week uit: we komen toch maar. U bent er. Wij samen vormen als geloofsgemeenschap dat Lichaam van Christus gestorven en verrezen. Door uw lijfelijke aanwezigheid drukt u die geloofswerkelijkheid uit. Voor uw komst naar deze kerk hebt u iets over gehad, hebt u bewust andere zorgen voor een moment aan de kant gezet. Misschien hebt u nog even gedacht: “wat jammer dat er niet meer mensen naar de kerk gekomen zijn”, maar daardoor laat u zich niet ontmoedigen. We zijn hier samen met elkaar, samen met Onze Lieve Heer Jezus Christus, samen ook met pijn, met de zorgen, met de lasten van alledag. We kunnen ze overwinnen omdat Onze Heer Jezus Christus verrezen is. En dat is toch wel bijzonder. We staan er misschien te weinig bij stil, het is misschien zo vanzelfsprekend. En stel dat we hier maar met 50 of 100 mensen in de kerk waren, zou dat dan de verrijzenis minder waar maken? Neen, dat doet niets af aan die waarheid.

Zoals gezegd, door de eeuwen heen hebben mensen dat getuigenis aanvaard en er vanuit geleefd. De ene tijd met grotere aantallen dan de andere tijd, op de ene plaats met méér vuur een elan dan op de andere plaats. Men heeft het aanvaard mét liefde, met verwondering. Ja, het is zo; ook al kan ik het nooit helemaal vatten.

Op het fundament van Christus steunt ook het priesterschap. Ja, het is zo. Het priesterschap steunt op het Mysterie van de verrezen en levende Jezus Christus, onze Heer en God. Wij priesters verschillen van elkaar als persoonlijkheden, ieder met zijn capaciteiten en tekorten, maar in het fundament van het priesterschap komen we overeen, daarin weten we ons gesterkt: in Jezus Christus Zelf. Ik herinner me van mijn priesterwijding dat het lied gezongen is: “Wij hebben voor u gebeden dat uw geloof niet bezwijkt”. Dat gebed is nodig voor de priesters, het betekent een ondersteuning van de geloofsgemeenschap opdat de priester op zijn beurt de geloofsgenoten, zijn broeders en zusters in het geloof versterkt.

Ik ben blij dat we, zoals we hier bijeen zijn, elkaar versterken in dat geloof, dat wij Christus levend houden in onze geloofsgemeenschap. Ik bespeur dat op vele momenten. In de hartelijkheid van mensen, in de taken die mensen op zich nemen, in het gebed, het samen vieren van de Eucharistie, in de praktijk van het alledaagse leven, in het geloof, dat ondanks de pijn en de zorgen en de lasten van het moment, mensen toch hun ogen openhouden voor hetgeen ze geloven.

Ouderen maar ook jongeren! Want van deze laatsten weet ik, dat ondanks de schijn van het tegendeel, er genoeg zijn die het geloof in hun hart met zich meedragen, hoewel ze er moeite mee hebben om er openlijk voor uit te komen. Misschien mag ik hun woordvoerder zijn.

Medechristenen, ofschoon er vele mensen zijn in onze tijd die God doodzwijgen, zijn er ook tekenen dat mensen, – en met name jonge mensen, denk aan de Wereldjongerendagen – tot nieuwe inzichten komen, dat ze die bekering tot vergiffenis van zonden, waarover het evangelie spreekt, werkelijk aan den lijve ervaren, en dat ze zo ervaren dat ze als mensen met een nieuwe visie kunnen leven, en daarmee een tastbaar bewijs leveren van de verrijzenis van onze Heer Jezus Christus.

Pastoor Geudens, website http://geudens.wordpress.com 

Lijden schrikt af

Tags

2012., jaar B, Lijden schrikt af, preek, Vijfde zondag in de vastentijd

Lijden schrikt af

Vijfde zondag in de vastentijd, jaar B, 2012

‘Van op een afstand’ heet een boekje waarin een eigentijdse Kruisweg afgebeeld staat. Ik had het laatst in handen. Op de negende statie kijkt een man, gezeten in een leunstoel met een pijp in de mond, vanuit zijn goed verwarmde kamer naar buiten waar Jezus in het veld voor de derde maal onder het kruis valt. Het dik gepantserde raam van de man in de kamer beschermt hem, spaart hem voor hetgeen hij buiten ziet gebeuren: het lijden van een man.

Bij deze schildering staat de volgende tekst: “Onze ogen zijn vertrouwd met het vierkante raam van de televisie, dat onafgebroken beelden spuit van mensen die doorbuigen, van mensen die bezwijken. Kun je je nog verroeren in je leunstoel, met de poes voor het raam. Och, het is maar een film, of was het het journaal? Het is stil op straat of in de wei, waar het leed wordt gedragen. Wat zou je naar buiten gaan… Maar nu kunnen we niet meer wegduiken achter boeken of brillen. Wij, toeschouwers zijn bij de derde val in Jezus’ Kruisweg opgenomen.

Is dat zo, medegelovigen, dat is de vraag die het Evangelie ons vandaag stelt: zijn we opgenomen in Jesus’ Kruisweg? Zeggen we ‘ja’ op dat leven van Christus ook als we horen dat daar pijn en lijden mee gemoeid zijn? Vaak lijkt het anders, vaak houden we ons op een afstand, willen we onszelf liever sparen, en schermen we ons af.

Lijden schrikt af. Veel mensen lijden in deze tijd aan eenzaamheid, aan geestelijk leed. Dat is niet zo zichtbaar. ‘Ik ben een eenzaam mens, zegt iemand, zonder echte vrienden. Je kunt beter een dier als vriend hebben dan heb je vriendschap voor het leven’. Een noodkreet! Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen pas na enkele dagen dood in hun huis aangetroffen worden.

Er gaat veel leed, veel geestelijk leed schuil achter onze hermetisch afgesloten huizen, ja ook in onze directe omgeving. Is het u ook niet opgevallen dat je tegenwoordig steeds meer rolluiken ziet verschijnen? Vroeger zag je vaak een stoel of bank voor de deur staan. Vreugde en leed werden gedeeld met anderen. Nu lijkt het er vaak op dat met die stoel of bank die naar binnen gehaald zijn, ook vreugde en leed naar binnen verhuisd zijn, binnen de muren van het eigen huis.

Lijden schrikt af. Ook in Evangelielezing van vandaag. Jezus zegt: Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, brengt hij geen rijke vruchten voort. Met andere woorden: de graankorrel moet in de aarde vallen en sterven, wil er iets nieuws ontstaan; moet aan de grond slijten, wil er iets nieuws ontstaan. Jezus zelf heeft ons dat voorgedaan. We kunnen niet als die man achter het raam alleen maar toeschouwer blijven, de graankorrel, ons leven, terzijde leggen en het sparen. Durven we ons leven te zien als een graankorrel die in de aarde valt? Daarmee wordt niet bedoeld het leven maar weg te gooien, maar het juist tot volle rijkdom laten komen. Durven we die weg met Christus te gaan, met Hem in zee te gaan?

Hij was de eerste graankorrel. Zijn Leven heeft oneindig veel vrucht afgeworpen. We kunnen dat nu nog zien. In ouders bijvoorbeeld die hun leven als het ware aan hun kinderen slijten. We zouden dat triest kunnen opvatten. Toch is het dat niet. Ze doen iets ongelofelijks. Ze geven hun kinderen kansen, nieuw leven, nieuwe
mogelijkheden. Ook zij hebben het leven geschonken gekregen. En zo heeft ieder van ons wel voorbeelden van graankorrels, van mensen die hun leven niet voor zichzelf sparen en reserveren, niet veilig opzij leggen, mensen die zich hun leven lang inzetten voor hun naasten, voor anderen, mensen misschien die van hun rijkdom, die hun soms veel zweet en tranen gekost heeft, afstand weten te doen aan anderen.

Twee dingen zegt Jezus tot ons:

I. Kom en volg mij, maar weet dan wel dat je iedere dag je kruis moet opnemen, en:

II. Weest niet bang, vreest niet, wanneer je me wilt volgen. Wie zijn leven wil redden (of sparen) zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil zal het redden, en dat betekent veel!

Amen

Pastoor Geudens, http://bid24uur.wordpress.com

Graankorrels, zullen ze vrucht dragen?

Tags

2012., Christus, Graankorrels, jaar B, jezus, preek, Vijfde zondag in de vastentijd, zullen ze vrucht dragen?

Graankorrels, zullen ze vrucht dragen?

Vijfde zondag in de vastentijd, jaar B, 2012.

‘Als de graankorrel niet in de aarde valt, blijft hij alleen: maar als hij sterft brengt hij veel vrucht voort’.

Als wij mensen de ramen en de deuren, en onze ogen sluiten voor het leed dichtbij of veraf, blijven we alleen, en raken we geïsoleerd; maar als we het verdriet, het leed durven toelaten, in het besef dat Hij bij ons is, als we dan de machteloosheid durven toelaten, dan kan er iets nieuws groeien, dan kan ons leven vrucht dragen. Zo gaat het met de graankorrel: Hij moet sterven om te leven.

Toen ik van de week de lezingen van vandaag onder ogen kreeg, drong er zich een wirwar van gedachten bij me op: allerlei situaties die zich de dagen ervoor hadden voorgedaan, mensen die je tegengekomen bent, het leed waar je op gestoten bent, je machteloosheid of misschien het moment waarop je je ogen sloot voor de werkelijkheid.

Graankorrels: zijn ze gevallen of zijn ze blijven liggen, wat gebeurt ermee: zullen ze vrucht dragen?

Wellicht, medegelovigen, dat dit een geschikt moment is om ons af te vragen: waar die graankorrel bij ieder van ons lag in de afgelopen dagen? Waar hebben we de pijn ervaren, waar zijn we tegenop gelopen, waar wisten we geen raad mee, en hoe hebben we erop gereageerd? Misschien hadden we op iets gehoopt wat niet uitgekomen is, of wat anders uitgepakt heeft, misschien een zieke in onze nabijheid, misschien iets meegemaakt waar we moeilijk met anderen over kunnen praten, misschien een situatie waar we geen raad mee wisten, misschien dat de dagen zich in eentonigheid afrollen en dat we wachten op een doorbraak; momenten misschien dat we ons machteloos gevoeld hebben, dat we een splinter uit het kruis van Jezus in ons vlees voelden.

Het is goed om die graankorrel van ieder van ons, die momenten dat het moeilijk ging hier aan Hem voor te leggen. Gezamenlijk. We zijn immers gemeenschap in Jezus Christus: het Brood des levens waar we allemaal deel aan mogen hebben, doordat al die graankorrels vermalen worden en een geheel gaan vormen in het deeg; het Brood, de Eucharistie dat we mogen ontvangen. Hij, onze Heer Jezus Christus, is ons voorgegaan: DE GRAANKORREL bij uitstek die voor ons gestorven is en verrezen. We horen het in het Evangelie van vandaag, Passiezondag.

Twee werelden botsen hier schijnbaar op elkaar: het verderf, de ontbinding, de dood en de verrijzenis en de verheerlijking. We kunnen het in de natuur zien: de natuur moet sterven om te leven: de dorre takken maken plaats voor het jonge groen; we zien het aan mensen die veel voor ons betekend hebben: hun leven was als een kaars, die door op te branden licht en warmte geeft aan ons, opdat wij dat licht en die warmte weer doorgeven aan anderen.

We kunnen er niet langs, langs dat kruis, langs die machteloosheid, langs die stervende graankorrel; want lopen we er langs, dan houden we de graankorrel boven de grond, dan blijft hij alleen en brengt geen vrucht voort, maar valt hij in de aarde, dan betekent dat heel wat.

Medegelovigen, we mogen over dat lijden niet te lichtvaardig denken, er te snel overheen gaan, of meteen oplossingen aandragen. Toch stellen we ons iedere keer weer de vraag: wat kunnen we doen?

Laten we onze vragen, onze twijfels, onze gebeden, in deze Eucharistieviering aan Hem voorleggen, door, met en in Jezus Christus, opdat, wanneer we met Hem sterven, ook met Hem mogen verrijzen en delen in Zijn heerlijkheid. Amen.

Pastoor Geudens, http://bid24uur.wordpress.com