Tags

, , , , , , , ,

De Wolk op de Berg

Menig automobilist slaat de schrik om het hart wanneer hij of zij op de radio het volgende bericht hoort: “Hier volgt een waarschuwing voor alle weggebruikers. Overal dient men rekening te houden met dichte mist met een zicht van minder dan 30 meter”. Gegarandeerd dat het volgende journaal op tv al meteen de trieste beelden laat zien van kettingbotsingen her en der.

Het zijn precaire situaties bij het autorijden wanneer de mistlampen de dikke grijze wand niet meer doordringen kunnen en je het gevoel hebt geen hand voor de ogen te zien. We zouden er alles voor willen geven om op zo’n moment de stralend blauwe hemel te zien met de zon aan het firmament. Of we zouden al tevreden zijn met een normale dag, wanneer we wat meer zicht zouden hebben om uit de precaire situatie te kunnen ontsnappen.

Ook de drie leerlingen die bij Jezus op de berg waren zijn in een mistbank terechtgekomen. Een grote wolk overschaduwt en omhult hen; en meteen slaat de angst hen om het lijf. De scène van de Verheerlijking van Jezus op de berg (Hij laat zich hier zien zoals Hij werkelijk is) ontneemt hun het zicht.

Evenals de berg Sinai in het Oude Testament of bij de woestijntocht van het volk Israël, is de wolk een teken voor de verborgen aanwezigheid van God. Daarom worden de leerlingen door de duisternis niet bedreigd of verslonden, maar vinden ze midden daarin oriëntatie, die richting wil geven aan hun leven.

Een stem zegt: “Kijk naar Jezus, luistert naar Hem”. Even later zullen ze, wanneer de mist optrekt Jezus weer zien, maar nu op de gewone wijze, d.w.z. in de gestalte zoals ze Hem maar al te goed kennen.

Wat ging hieraan vooraf en wat betekent het hele gebeuren?

Jezus neemt afstand, hij trekt zich terug uit de alledaagse drukte in de eenzaamheid, voor het gebed. Daarom de berg als uiterlijk teken voor de afzondering en voor de grotere nabijheid met de Hemel.

En dat is het ook wat hier op de berg gebeurt: hemel en aarde raken elkaar in de Persoon van Jezus. De hemelse Mozes en Elia die ten tonele verschijnen, spreken met Jezus – om het met het woord uit de Griekse grondtekst te zeggen – over zijn Exodus, d.w.z. over zijn Uittocht, over Zijn Heengaan, over de afloop, over het einde dat Hem in Jeruzalem te wachten staat, waarin beiden besloten liggen: het sterven aan het kruis en de verrijzenis, het opstaan uit de dood, de verheerlijkte opgang naar God.

Dit is de diepste reden voor het stralende Licht dat deze scène laat zien: er wordt alvast een voorproefje gegeven van de paasheerlijkheid van de Verrezene.

Als voorbeeld: soms kan de lezer van een detective de spanning niet meer uithouden. Midden in het boek kijkt hij dan naar de laatste bladzijden: hoe het afloopt. Zoiets doet Marcus vandaag ook. Midden in het Evangelie onthult hij al een stukje van het einde, de troostvolle gebeurtenis van de Verrijzenis en Marcus maakt de lezer daar deelgenoot aan.

We kunnen de draad weer opnemen. Er komt een wolk en die neemt alles weg: het stralende licht, het witglanzende gewaad, de Hemelse figuren. Een blijft er, en dat is Jezus: dat is voldoende. En wie Hem niet uit het oog wil verliezen moet achter Hem aangaan, en Hem gaan volgen op al zijn wegen. Pas in de geloofsgemeenschap met Jezus ontvouwt zich zijn ware aard.

Denken we daarbij aan onze eigen ervaringen: niet tijdens de weinige, gelukkige topmomenten, maar in de dagelijkse omgang de jaren door, op moeilijke momenten, soms in vertwijfeling, leren we mensen werkelijk kennen. Iets soortgelijks geldt voor de verhouding van de leerlingen tot Jezus, soortgelijk ook voor onze verhouding tot Hem.

Zwart was, heb ik me laten zeggen, tot voor kort de modekleur, groen is de kleur van de hoop. Grijs is de kleur van het alledaagse, van de mist die alles verhult. Wie ook op grijze dagen Jezus volgt die mag de hoop koesteren, dat de mist eens optrekt en het zicht vrijmaakt voor de Zoon Gods, die doel en richtsnoer van ons leven is.

Pastoor Geudens, https://bid24uur.wordpress.com 

Advertenties