Hoogfeest St Jozef 19 maart 2012

Pelgrims, met name voetpelgrims, ervaren meer dan anderen wat het is om op reis te zijn. Heel oude verhalen over reizen en bedevaarten vinden we in de Bijbel en tussen al die verhalen is er één heel bijzonder: de reis van veertig jaar op weg naar het Beloofde Land, dat land dat Abraham heeft mogen zien als het land dat God wilde geven aan zijn nageslacht.

Veertig jaar zonder vaste woon- of verblijfplaats. Er zijn wereldwijd heel wat mensen die deze ervaring hebben; nergens een plaats waar je helemaal thuis bent. Mensen verlangen naar een huis waar je niet alleen als gast mag logeren, maar waar jij, met jouw gezin of familie echt kunt wonen. We weten hoe belangrijk het is voor mensen om een eigen dak te hebben, een goede baan met zinvol werk, familie en vrienden, kans om te leren, te sporten, elkaar te ontmoeten en in vrijheid je geloof te mogen vieren.

Maar… alles wat waarde heeft…, kan ook absoluut worden en een totale aanspraak op je leven krijgen. Na een poos vergeet je dat je ooit zonder hebt kunnen leven. Veel mensen ervaren dat met elektriciteit, stromend warm en koud water, centrale verwarming, een buurtsuper om de hoek, de auto, de computer, de mobiele telefoon, internet, e-mail, en noem maar op. Hoe hebben we ooit zonder gekund. Pelgrims die lange voetreizen maken, weten dat ze maar weinig mee kunnen nemen. Zij moeten alles afwegen, letterlijk en figuurlijk. Eenmaal op reis, wordt je afhankelijk van anderen. Je moet vertrouwen dat het goed komt. Je hebt niet alles meer in eigen hand en je hebt veel tijd om te denken.

Zoiets heeft ook het Joodse Volk in de woestijn ervaren.
Die tocht ging gepaard met opstand, conflict, onbegrip en zwartmakerij. Mozes en de mensen om hem heen maakten het allemaal mee. Dan blijven vertrouwen dat God aan je zijde staat en dat Hij alles ten goede zal leiden. Ze hebben veel ontberingen meegemaakt, bedreigingen, ziekten, honger en dorst. Iedere beproeving kon hen van hun doel en van God weghalen. Maar iedere beproeving werd uiteindelijk overwonnen en bracht hen uiteindelijk dichter bij God en elkaar en zo gaandeweg dichter bij dat Beloofde Land.
En dat Beloofde Land was een ongelooflijk cadeau van God aan zijn Volk. Om dat cadeau te kunnen ontvangen hadden ze die enorme reis van veertig jaar, met al die beproevingen nodig.

Zoiets is ook met St. Jozef gebeurd…
Hij werd uitverkoren om voedstervader van Jezus te worden, aan de zijde van Maria. St. Jozef en Maria waren nog maar pas verloofd of zij ging haar nicht uithelpen die in verwachting was, en warempel toe ze terug kwam na – drie maanden – bleek Maria zwanger te zijn…, maar niet van hem. Wat moest hij doen? Stilletjes er tussenuit piepen? Haar laten stenigen zoals de Wet leerde? Wat moest hij doen? St. Jozef kreeg het antwoord in een droom; hij zou Maria trouw blijven. De Zoon in haar schoot was uit God, niet uit de mens! Niet uit een ander mens. Maar door God gewild!
Een half jaar later werd St. Jozef opnieuw in een droom gewaarschuwd. Hij zou met Maria en het Kind weg trekken. De woestijn in, helemaal naar Egypte toe. Tot bescherming van Jezus, wiens dood gewenst werd door een zekere Herodus. Door de woestijn, als pelgrim, alles achterlatend wat hem zekerheid en vrede gaf, de toekomst tegemoet. Luisterend naar Gods Stem, luisterend naar de Engel, luisterend naar Maria. Via een lange omweg tot Egypte en later weer terug naar het Beloofde Land, naar Nazareth.

Zoiets gebeurd ook met ons…
Wij allen zijn op reis, in deze vastentijd, we maken een mini reis van veertig dagen in plaats van veertig jaar. Het is symbolisch voor onze levensreis. Telkens opnieuw moeten we vertrekken uit Egypte en bevrijd worden van die alomvattende macht van die Farao’s en Herodussen in ons leven. We moeten steeds opnieuw los komen van alles wat we bezitten, maar dat ook voortdurend aan ons hangt, en dat ons in de greep houdt. Vrij worden begint van binnen, maar het vraagt ook concrete daden. Zoals bij St. Jozef. Iets geven uit je overvloed verandert je hart niet. Maar iets doen waarin je jezelf moet overwinnen, brengt een verandering teweeg. Zoals bij St. Jozef.

We gaan op weg naar Goede Vrijdag en Pasen. We gaan met de Kerk mee op reis, zo dat de verrijzenis met Pasen ook in ons hart zal plaatsvinden. Dan mogen we thuiskomen in het Beloofde Land. Ja, het Rijk Gods is nabij.

Vgl (deel)bron: http://www.hagenpreken.nl/preekcms/index.php?option=com_content&view=article&id=285:veertigdagentijd-de-tocht-door-het-leven&catid=46:gaffel&Itemid=59

Advertenties