Tags

, , , , , , ,

Graankorrels, zullen ze vrucht dragen?

Vijfde zondag in de vastentijd, jaar B, 2012.

‘Als de graankorrel niet in de aarde valt, blijft hij alleen: maar als hij sterft brengt hij veel vrucht voort’.

Als wij mensen de ramen en de deuren, en onze ogen sluiten voor het leed dichtbij of veraf, blijven we alleen, en raken we geïsoleerd; maar als we het verdriet, het leed durven toelaten, in het besef dat Hij bij ons is, als we dan de machteloosheid durven toelaten, dan kan er iets nieuws groeien, dan kan ons leven vrucht dragen. Zo gaat het met de graankorrel: Hij moet sterven om te leven.

Toen ik van de week de lezingen van vandaag onder ogen kreeg, drong er zich een wirwar van gedachten bij me op: allerlei situaties die zich de dagen ervoor hadden voorgedaan, mensen die je tegengekomen bent, het leed waar je op gestoten bent, je machteloosheid of misschien het moment waarop je je ogen sloot voor de werkelijkheid.

Graankorrels: zijn ze gevallen of zijn ze blijven liggen, wat gebeurt ermee: zullen ze vrucht dragen?

Wellicht, medegelovigen, dat dit een geschikt moment is om ons af te vragen: waar die graankorrel bij ieder van ons lag in de afgelopen dagen? Waar hebben we de pijn ervaren, waar zijn we tegenop gelopen, waar wisten we geen raad mee, en hoe hebben we erop gereageerd? Misschien hadden we op iets gehoopt wat niet uitgekomen is, of wat anders uitgepakt heeft, misschien een zieke in onze nabijheid, misschien iets meegemaakt waar we moeilijk met anderen over kunnen praten, misschien een situatie waar we geen raad mee wisten, misschien dat de dagen zich in eentonigheid afrollen en dat we wachten op een doorbraak; momenten misschien dat we ons machteloos gevoeld hebben, dat we een splinter uit het kruis van Jezus in ons vlees voelden.

Het is goed om die graankorrel van ieder van ons, die momenten dat het moeilijk ging hier aan Hem voor te leggen. Gezamenlijk. We zijn immers gemeenschap in Jezus Christus: het Brood des levens waar we allemaal deel aan mogen hebben, doordat al die graankorrels vermalen worden en een geheel gaan vormen in het deeg; het Brood, de Eucharistie dat we mogen ontvangen. Hij, onze Heer Jezus Christus, is ons voorgegaan: DE GRAANKORREL bij uitstek die voor ons gestorven is en verrezen. We horen het in het Evangelie van vandaag, Passiezondag.

Twee werelden botsen hier schijnbaar op elkaar: het verderf, de ontbinding, de dood en de verrijzenis en de verheerlijking. We kunnen het in de natuur zien: de natuur moet sterven om te leven: de dorre takken maken plaats voor het jonge groen; we zien het aan mensen die veel voor ons betekend hebben: hun leven was als een kaars, die door op te branden licht en warmte geeft aan ons, opdat wij dat licht en die warmte weer doorgeven aan anderen.

We kunnen er niet langs, langs dat kruis, langs die machteloosheid, langs die stervende graankorrel; want lopen we er langs, dan houden we de graankorrel boven de grond, dan blijft hij alleen en brengt geen vrucht voort, maar valt hij in de aarde, dan betekent dat heel wat.

Medegelovigen, we mogen over dat lijden niet te lichtvaardig denken, er te snel overheen gaan, of meteen oplossingen aandragen. Toch stellen we ons iedere keer weer de vraag: wat kunnen we doen?

Laten we onze vragen, onze twijfels, onze gebeden, in deze Eucharistieviering aan Hem voorleggen, door, met en in Jezus Christus, opdat, wanneer we met Hem sterven, ook met Hem mogen verrijzen en delen in Zijn heerlijkheid. Amen.

Pastoor Geudens, https://bid24uur.wordpress.com

Advertenties