Tags

, , , ,

Vijfde zondag in de vastentijd, jaar B, 2012

‘Van op een afstand’ heet een boekje waarin een eigentijdse Kruisweg afgebeeld staat. Ik had het laatst in handen. Op de negende statie kijkt een man, gezeten in een leunstoel met een pijp in de mond, vanuit zijn goed verwarmde kamer naar buiten waar Jezus in het veld voor de derde maal onder het kruis valt. Het dik gepantserde raam van de man in de kamer beschermt hem, spaart hem voor hetgeen hij buiten ziet gebeuren: het lijden van een man.

Bij deze schildering staat de volgende tekst: “Onze ogen zijn vertrouwd met het vierkante raam van de televisie, dat onafgebroken beelden spuit van mensen die doorbuigen, van mensen die bezwijken. Kun je je nog verroeren in je leunstoel, met de poes voor het raam. Och, het is maar een film, of was het het journaal? Het is stil op straat of in de wei, waar het leed wordt gedragen. Wat zou je naar buiten gaan… Maar nu kunnen we niet meer wegduiken achter boeken of brillen. Wij, toeschouwers zijn bij de derde val in Jezus’ Kruisweg opgenomen.

Is dat zo, medegelovigen, dat is de vraag die het Evangelie ons vandaag stelt: zijn we opgenomen in Jesus’ Kruisweg? Zeggen we ‘ja’ op dat leven van Christus ook als we horen dat daar pijn en lijden mee gemoeid zijn? Vaak lijkt het anders, vaak houden we ons op een afstand, willen we onszelf liever sparen, en schermen we ons af.

Lijden schrikt af. Veel mensen lijden in deze tijd aan eenzaamheid, aan geestelijk leed. Dat is niet zo zichtbaar. ‘Ik ben een eenzaam mens, zegt iemand, zonder echte vrienden. Je kunt beter een dier als vriend hebben dan heb je vriendschap voor het leven’. Een noodkreet! Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen pas na enkele dagen dood in hun huis aangetroffen worden.

Er gaat veel leed, veel geestelijk leed schuil achter onze hermetisch afgesloten huizen, ja ook in onze directe omgeving. Is het u ook niet opgevallen dat je tegenwoordig steeds meer rolluiken ziet verschijnen? Vroeger zag je vaak een stoel of bank voor de deur staan. Vreugde en leed werden gedeeld met anderen. Nu lijkt het er vaak op dat met die stoel of bank die naar binnen gehaald zijn, ook vreugde en leed naar binnen verhuisd zijn, binnen de muren van het eigen huis.

Lijden schrikt af. Ook in Evangelielezing van vandaag. Jezus zegt: Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, brengt hij geen rijke vruchten voort. Met andere woorden: de graankorrel moet in de aarde vallen en sterven, wil er iets nieuws ontstaan; moet aan de grond slijten, wil er iets nieuws ontstaan. Jezus zelf heeft ons dat voorgedaan. We kunnen niet als die man achter het raam alleen maar toeschouwer blijven, de graankorrel, ons leven, terzijde leggen en het sparen. Durven we ons leven te zien als een graankorrel die in de aarde valt? Daarmee wordt niet bedoeld het leven maar weg te gooien, maar het juist tot volle rijkdom laten komen. Durven we die weg met Christus te gaan, met Hem in zee te gaan?

Hij was de eerste graankorrel. Zijn Leven heeft oneindig veel vrucht afgeworpen. We kunnen dat nu nog zien. In ouders bijvoorbeeld die hun leven als het ware aan hun kinderen slijten. We zouden dat triest kunnen opvatten. Toch is het dat niet. Ze doen iets ongelofelijks. Ze geven hun kinderen kansen, nieuw leven, nieuwe
mogelijkheden. Ook zij hebben het leven geschonken gekregen. En zo heeft ieder van ons wel voorbeelden van graankorrels, van mensen die hun leven niet voor zichzelf sparen en reserveren, niet veilig opzij leggen, mensen die zich hun leven lang inzetten voor hun naasten, voor anderen, mensen misschien die van hun rijkdom, die hun soms veel zweet en tranen gekost heeft, afstand weten te doen aan anderen.

Twee dingen zegt Jezus tot ons:

I. Kom en volg mij, maar weet dan wel dat je iedere dag je kruis moet opnemen, en:

II. Weest niet bang, vreest niet, wanneer je me wilt volgen. Wie zijn leven wil redden (of sparen) zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil zal het redden, en dat betekent veel!

Amen

Pastoor Geudens, https://bid24uur.wordpress.com

Advertenties