Tags

, , , ,

Pinksteren een nieuw begin

In de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest. Amen.

Hoe vaak maken wij het kruisteken per dag? Voor en na de maaltijden, misschien bij een ochtend of avondgebed? Dan gaan steeds weer deze woorden door onze gedachten; Vader Zoon en Geest.

Vandaag, op Pinksteren gaat onze aandacht uit naar die derde persoon, de heilige Geest. Elk jaar probeer je op Pinksteren weer om iets van dat mysterie van God door te geven. Eigenlijk is dat onbegonnen werk, want God stijgt in alles ver boven ons verstand uit. Maar we geloven dat God dichtbij is gekomen. Dan moet het dus mogelijk zijn dat we Hem ook een beetje leren kennen. Daarom vieren we elk jaar weer Pinksteren, en elk jaar willen we weer nadenken over de heilige Geest.

Stel je nu eens voor dat God ons aan ons lot zou overlaten in deze wereld die onze verantwoordelijkheid is. God heeft ons de wereld toevertrouwd en we hebben alle mogelijkheden in huis om er een paradijs van te maken, alleen het lukt maar steeds niet. Telkens weer ongeregeldheden in het nieuws, onverdraagzaamheid, wantrouwen, gebrek aan vergevingsgezindheid, geen tolerantie, geen enkele speelruimte waarin de ander ook wat anders mag zijn. We hebben als mensheid alle mogelijkheden, het verstand, de kennis, de techniek, wat ontbreekt dan nog?

U begrijpt het al: “De Geest van God”. Maar hoe kom je dan aan die Geest, de goede Geest? Als de juiste geest ontbreekt, hoe kun je die dan aanvullen?

Is dat niet precies waarom u vandaag hier bent? Je kunt komen voor de kerkliederen en het gezang van het koor, die kunnen je geestdriftig maken, je kunt komen voor de stilte, de meditatie, die kan je geest tot rust brengen, maar dat zijn slechts opstapjes, als je het daarbij laat, mis je de hoofdschotel.

In iedere viering gaat het om de heilige Geest. We beginnen de viering met een schuldbelijdenis, we leven niet steeds uit Gods Geest. We horen Gods Woord, vooral uit het Evangelie, vol van Gods Geest. We laten die Geest in ons inwerken met de overweging, we bidden in de Geest en richten ons op God. We vragen Gods Geest over de gaven van brood en wijn. We nemen deel aan een geestelijke Maaltijd, waarom? Om aan te vullen wat wij uit onszelf tekort komen, om te versterken wat is verzwakt, om te verzachten wat is verhard, om te bemoedigen wat is verflauwd, om te bezielen wat leeg is. Om de liefde te herstellen, de hoop te vergroten en het vertrouwen te vernieuwen. En dan gaat het werkelijk anders, soms maar even, een andere keer wat langer. We verstaan weer wat de ander wil zeggen, we zien meer naar de goede bedoeling dan naar de woorden en daden die soms niet goed overkomen. We hebben geduld met de ander en met onszelf, we worden milder en wijzer.

Zonder dat we ons daar steeds van bewust zijn, worden we hier in de heilige Mis gevoed en vinden we ook thuis momenten van gebed. De heilige Geest leert ons de juiste prioriteiten stellen, zodat we kunnen onderscheiden wat het belangrijkst is en wat dus moet voorgaan. De vraag is niet langer of God ons de ruimte geeft, maar of wij God, zijn Geest de ruimte geven in ons leven.

Moge dit Pinksterfeest ons tot vreugde stemmen, dat wij niet overgeleverd zijn aan onze zwakheden, maar dat God ons te hulp komt met zijn Geest. Het houdt de hoop en het vertrouwen levend dat eens de hele wereld haar eigen onmacht te boven zal komen, dat eens Gods Koninkrijk van liefde werkelijkheid zal worden.

In de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest. Amen.

Vgl. orginele de preek van pastoor Hagen op de bron: http://www.hagenpreken.nl/preekcms/index.php?option=com_content&view=article&id=57:c98qpink02&catid=42:paastijd-jaar-c&Itemid=54

Advertenties