Tags

, , , , ,

15de zondag door het jaar, jaar B, 2012

Je hart en je handen vrijhouden om…

Peter gaat op vakantie naar Frankrijk met de trein. Hij stapt in Maastricht op. Hij heeft nogal wat bagage bij zich: twee grote tassen en ook nog een zware schoudertas: voorzien van alle mogelijke eventualiteiten; ‘je weet maar nooit…’. Peter gaat op vakantie om mensen te ontmoeten, maar zijn bagage is hem tot last. In de trein staan de tassen op de bank tegenover hem, die beletten een ander om daar plaats te nemen. Als hij bij een volgend station een oudere dame met een zware koffer door het gangpad ziet slepen, om uit te stappen, denkt hij: “Ik zou haar eigenlijk moeten helpen bij het uitstappen, maar ja… ik heb mijn eigen bagage en die kan ik niet onbewaakt achterlaten, want je weet maar nooit wat daarmee kan gebeuren…”

Als hij op de plaats van bestemming aan komt, ziet hij in een straat een man lelijk vallen. Peter heeft te veel zorg over zijn eigen bagage en kijkt snel een andere kant op… ‘als je gaat helpen… je weet niet waarin je verzeild raakt… misschien mee naar de dokter gaan… etc. etc. en waar moet ik mijn bagage laten…’. Hij loopt verder. Peter gaat op vakantie om mensen te ontmoeten…

Gek eigenlijk, dat mensen zo op vakantie gaan… om mensen te ontmoeten terwijl ze genoeg aan zichzelf hebben en hun handen niet vrij kunnen maken voor anderen… hun gedachten niet vrij kunnen maken…

Wij mensen laden zoveel bagage op ons karretje. Daar komen we achter wanneer we op vakantie gaan… ‘hoe druk zijn we de laatste tijd niet bezig geweest…’ Waar willen wij niet overal van profiteren. Wat vergaren we niet allemaal. Hoeveel stapelen we in ons leven niet op aan onnodige dingen, zodat er geen plaats meer is voor de werkelijk belangrijke zaken: een goed woord voor een ander, een helpende hand misschien?

Wie zijn hoofd vol bagage heeft, vol gewichtige zaken komt niet toe aan een vrouw die sjouwt of een man die valt. Is dat dan het laatste wat we meenemen op onze levensreis?

Laten we eerlijk zijn, medegelovigen, wij leven vaak wel zo! We hebben vaak de handen te vol aan onszelf, aan ons eigen bezit, aan onze eigen zaken, om nog werkelijk toe te komen aan anderen. Maar wie zijn handen vol heeft aan eigen bagage kan ze moeilijk openen voor anderen. Wie veel zorgen heeft om zijn eigen goederen en bezittingen, om zijn eigen zaken, kan moeilijk loslaten, vrij worden voor anderen…

Van daaruit wordt het begrijpelijk dat Jezus vandaag precies deze opdracht geeft aan zijn leerlingen. Hij zendt hen de wereld in om anderen te helpen. Hij zendt hen twee aan twee als teken dat ze elkaar moeten helpen. Hij verbiedt hen om iets anders mee te nemen voor onderweg dan alleen hun stok en hun sandalen: geen voedsel, geen reiszak, geen geld, geen dubbele kleding. Zo moeten ze op weg gaan om hun hart en handen vrij te houden voor anderen. Als opdracht, als zending krijgen ze mee om het anderen wat aangenamer te maken. Jezus’ opdracht luidt: “Doet gij evenzo”.

En als de vraag zou komen naar het noodzakelijke levensonderhoud, dan zou Jezus antwoord zijn: je komt vanzelf mensen tegen en als je bereid bent te helpen, dan mag je je ook laten helpen. De arbeider is zijn onderhoud waard. Vertrouw er maar op dat Ik bij jullie zal zijn: Mijn Geest, de Helper zal jullie begeleiden.

Medegelovigen, wanneer wij iedere dag onze levenstocht aanvaarden dan is het ook voor ons belangrijk om eens na te gaan wat werkelijk belangrijk is in het leven, en wat maar bijkomstig is… dan is het belangrijk dat wij het beste boek voor onderweg meenemen, dat is onze Heer Jezus Christus Zelf en Zijn Evangelie, Zijn blijde Boodschap voor de mensen. Laten we ons dan bevrijden van alle onnodige bagage: en onze ogen, onze oren, onze handen, ons hart, ja heel ons wezen, openen, voor Hem om zo de ander die we op onze levensweg ontmoeten helemaal van dienst te kunnen zijn, en zo iets van het Evangelie te kunnen uitdragen in de wereld. Amen.

In parochies waar vanwege de vakantietijd niet gepreekt wordt is het mogelijk een kort openingswoordje uit te spreken:

Welkom, parochianen en medegelovigen, in deze Eucharistieviering. Wij vinden het zo vanzelfsprekend: genoeg voedsel, kleding, een huis om in te wonen. We vergeten dat er nog zovelen zijn voor wie het aller-noodzakelijkste een dagelijks probleem is! Hoe vaak moeten we er niet aan herinnerd worden om de armen en verdrukten niet te vergeten! Jezus, de Heer, zendt zijn apostelen uit, twee aan twee, zonder enig bezit. Het is een radicale keuze voor bezitloosheid. Ook voor ons blijft het een kwestie van kiezen.
Los durven raken van eigenbelang, oog hebben voor de nood in de wereld, van verdrukten en bezitlozen. Met het diepe besef dat wij ons erfdeel hebben verkregen in Jezus, zal het ons mogelijk zijn vrij te worden van zelfzucht, van zonde en schuld, en vrij te worden voor onze naaste. Laten we daarom nu eerst onze schuld belijden voor God en elkaar.

Bron afbeelding

Met vriendelijke groet,

pastoor Geudens, https://bid24uur.wordpress.com/

Advertenties