De heilige Geest zal u alles in herinnering brengen
wat Ik u gezegd heb.
” Joh.14, 26

Pater Jo van Osch werd geboren op 19 november 1923 te Rosmalen. Om missionaris te worden volgde hij de opleiding in vormingshuizen van Sterksel, Boxtel, en ’s-Heerenberg, waar hij zich op 9 april 1948 door de missionariseed verbond aan onze Sociëteit en waar hij op 11 juni 1949 priester werd gewijd. Na zijn wijding ging hij in september 1949 les geven op de filosofische opleiding in ´s-Heerenberg en later op St. Charles bij Boxtel.

In september 1954 vertrok hij naar Afrika, het groot seminarie te Kipalapala, Tanzania, om weer les te geven in de Filosofie. Daarnaast was hij de pastoor van de kleine parochie, verbonden aan het seminarie, om de studenten in te wijden in de praktische pastoraal.

Hij kwam in februari 1961 uitgeput terug naar Nederland. Hij was zó gelukkig in Kipalapala dat hij er na een rustperiode in oktober 1962 weer terugkeerde. Hij moest het wel wat kalmer aan gaan doen. In oktober 1965 verhuisde hij naar Ttungamo bij Bukoba (Tanzania) om ook daar weer les te geven op de filosofische opleiding. Na drie jaar kwam hij weer ziek terug naar Nederland, en bleef er voor goed.

Begin 1969 werd hij rector van de ziekenhuizen, bejaardenhuizen, en een verpleeghuis te Winterswijk.

In die tijd begon hij artikelen te publiceren in geestelijke tijdschriften. Zo schreef hij in 1973 in “Emmaüs”, een blad voor wie met Christus door de tijd wil gaan, over “Roeping als geestelijke gave”. Hij pleitte daarin om ook het geestelijke aspect van roeping in het oog te houden en te ontwikkelen. “Met psychologie en sociologie alleen zullen wij nooit de roepingencrisis kunnen oplossen. Dit geldt uiteraard ook voor een persoonlijke roeping crisis”. Daarna schreef hij ook regelmatig in het tijdschrift ‘Innerlijk Leven’: over “Verwondering en Liefde”, “Jezus ontmoeten in de psalmen” en “De liefde leren kennen”; artikelen waarin hij de persoon van Jezus heel centraal plaatste. Uit al zijn artikelen blijkt een oprecht pastoraal begaan zijn met de groei van binnen, de innerlijke ontwikkeling van de mens.

Per 1 september 1980 werd Jo benoemd tot parttime geestelijk verzorger voor het Elisabeth Ziekenhuis en het Algemeen Ziekenhuis te Winterswijk. Op 1 augustus 1982 werd hij conrector van het St.Annadal Ziekenhuis te Maastricht, met 775 patiënten.

Hij werkte graag mee aan de vernieuwing van de kerkgemeenschap volgens het 2e Vaticaans Concilie, binnen het traditionele stramien. Toen de Nederlandse Provincie zich dan ook aansloot bij de zogenaamde ‘8 Meibeweging’, die stond voor een grotere openheid, maakte Jo zich grote zorgen. Hij voelde zich meer verwant met de Charismatische Beweging. Hij schreef er een artikel over in reactie op het artikel van Bill Dyer in ‘the Petit Echo’, het Sociëteitsblad. Hij was er van overtuigd dat de vernieuwing van de Sociëteit in en door de Kerk hoorde plaats te vinden, en dat de drijvende kracht de heilige Geest hoorde te zijn.

Later sloot Jo zich aan bij de gemeenschap “De Kommel” in Maastricht. Dit Katholieke Evangelisatiecentrum werd op verzoek van Mgr. Joh. Gijsen opgericht met de opdracht een nieuwe gemeenschap te stichten van zusters en broeders, die in geloften leven. In 1990 werd deze ‘Gemeenschap van de gekruisigde en verrezen Liefde’ als een private vereniging van christengelovigen met rechtpersoonlijkheid erkend en in 1998 door Mgr. Fr. Wiertz opnieuw als een kerkelijke instelling van de RK-Kerk bevestigd. Naast de gemeenschappelijke gebeden verplicht ieder lid zich onder meer tot dagelijks anderhalf uur persoonlijke aanbidding en de contemplatieve tak zelfs 3 uur. Deze charismatische en apostolische gemeenschap betekende steeds meer voor pater van Osch.

Jo is thuis in de morgen van 13 april 2012 rustig overleden. Op 18 april 2012 was er in de kapel van de Gemeenschap “De Kommel” in Maastricht een Eucharistieviering, waarna Pater van Osch te ruste werd gelegd op het kerkhof te Heythuysen.

Orginele tekst vgl bron: Lavigerie.nl; bron vd foto: Lavigerie.nl

Advertenties