Ons leven verhardt zonder begrip en vergeving

pastoor Ademadoor pastoor H. Adema

Op alle mogelijke terreinen van ons leven merken wij een enorme verharding. Wie de politieke debatten beluistert, merkt dat mensen er genoegen in scheppen om vooral de ander allerlei kwalijke dingen voor de voeten te gooien. Al hoort het tot beleefdheidsregels om iemand uit te laten praten, toch gebeurt het regelmatig dat meerde mensen tegelijk praten zonder naar elkaar te luisteren. Het streven is om zelf te winnen. Respect voor elkaar wordt ook gemist, wanneer mensen uit hoofde van hun functie, ervaren dat niet naar hun geluisterd wordt en tegen beter weten in dingen worden afgedwongen die zij zelf niet goed achten. Deskundigheid en gezag functioneren steeds moeizamer en de cliënt wil steeds meer op zijn wenken bediend worden. “De klant is koning”, is een veel gebruikt begrip. Ook binnen de Kerk merken wij dat het gesprek over de inhoud vaak niet meer gevoerd wordt en feiten zonder achterliggende gedachten worden gepresenteerd. De tijd om bepaalde gedragspatronen aan anderen op te leggen is voorbij en het is soms verstandiger om mensen de weg te laten gaan die zij willen gaan zonder hun af te schrijven. Wat werkelijk waarde heeft zal vroeg of laat toch weer naar voren komen.

Dit vinden wij ook prachtig verwoord in het verhaal van “de barmhartige vader”. Dit verhaal kreeg vroeger de titel mee van “de verloren zoon”. Twee verschillende benaderingen van eenzelfde gebeuren. De jongste zoon is niet meer tevreden met zijn leven. Op dat moment kan hij niet langer de mooie kanten van zijn verblijf op de boerderij zien: altijd werken op het veld in de brandende zon en bij dieren die stinken. Nooit eens wat spannends beleven, want alles is even eentonig. In het gesprek met zijn vader is hij niet aanspreekbaar op datgene wat zijn vader daar tegen inbrengt: het hebben van werk, eten, onderdak en leven onder de hoede van liefdevolle ouders. Hij wil zijn eigen weg gaan en het vertrouwde ouderlijk huis achter zich laten. Al is de vader het niet eens met het leven dat zijn jongste zoon wil leiden, toch laat hij hem gaan. En al gaat het tegen zijn gevoel en verstand in, toch geeft hij hem al op voorhand wat hem toekomt bij de erfenis. Terwijl de vader zijn zoon ieder moment van de dag in gedachten houdt en iedere morgen op de uitkijk staat, zien wij bij de jongste zoon geen band met wat achter hem ligt. Hij verknoeit zijn geld en leven in zeer korte tijd en denkt dat hij echt leeft terwijl hij in feite een leeg bestaan leidt. Hij meent echte vrienden te hebben, terwijl hij in feite een groep mensen om zich heen heeft die alleen maar van hem willen profiteren. De ontluisterende ervaring komt pas wanneer alle geld op is en hij alles verspeeld heeft. Hem is niet meer vergund dan varkens te hoeden en te eten van wat zij eten. Op dat moment komt de vader weer in zijn gedachten. Hij schaamt zich en kiest er uiteindelijk voor om terug te keren naar de vader met angst en beven. Hij heeft een heel proces doorgemaakt en begrijpt nu pas wat zijn vader bedoelde: “Je was dood en bent weer levend geworden”, wanneer zijn vader hem met open armen ontvangt. Hij treft geen afrekencultuur aan, maar grenzeloze liefde. Er is geen verharding en verwijdering, maar genegenheid en vergeving. Juist daardoor konden beiden weer verder.

Natuurlijk mag men uitgaan van een ideale vorm van leven. Dat helpt ons ook om ergens naar toe te leven. Toch komt in het leven van menige heilige het besef voor dat ieder van ons zondigheid in zich draagt en dat het soms een heel leven lang kost om dat te overwinnen. Dat moet men ook bij zichzelf onder ogen durven zien. Het maakt ons bescheiden naar anderen toe in onze verwachtingen van die ander. Wie zichzelf ziet als de graadmeter van het goede is vaak onverdraagzaam en hard tegenover de ander. Het mooie van de barmhartige vader is dat hij ons leert om de ander ruimte te geven voor groei in het leven. Omdat de liefde van de vader zo groot was durfde de jongste zoon het aan om niet langer verloren te lopen, maar terug te keren naar zijn grond en woning. In dit gebeuren wil Jezus ons leren dat je niemand bekering kunt opleggen. Waar de mens op zijn schreden terugkeert, krijgt het woord vergeving zijn authentieke betekenis: opnieuw tot leven komen. Het ontvangen van de H. Communie kan ons genezing schenken. Het is meer dan ‘iets’ waar ieder recht op heeft. In het ontvangen daarvan laten wij aan onze omgeving zien dat wij ons door de liefde van Christus willen laten genezen. Dit helpt ons om te groeien in een harmonieuze verhouding tot God en de mensen. Mogen wij dat ook in deze veertigdagentijd beleven.

Bron: Auteur Huub Adema, www.preken.be/ons-leven-verhardt-zonder-begrip-en-vergeving

Advertenties