Derde zondag van Pasen, jaar A, 2014
Evangelie: Lucas 24, 13-35

Stukgeslagen idealen…
Er zijn veel mensen die met stukgeslagen idealen moeten leven. Zo ook de Emmaüsgangers. Ze hadden al hun kaarten op Jezus gezet. Hij zou het gaan maken. De profeet, machtig in daad en in woord! Nu is Hij gekruisigd… Hardhandig door de samenleving aan de kant gezet: vermoord! Alle dromen van de Emmaüsgangers zijn in rook opgegaan. Hun hoop is gebroken. Er zijn veel mensen die als zij met stukgeslagen idealen moeten leven. Een dierbare komt je te ontvallen; een ziekte treft je; je verwachtingen over je huwelijk, over de kinderen; over de nieuwe baan; je hoop op een vreedzame samenleving: het ontwikkelt zich allemaal anders!
Net als de Emmaüsgangers staan wij mensen er dan teleurgesteld bij. En met hen zoeken we tevergeefs naar antwoorden op de vraag waarom het zó moest lopen?! Onze idealen zijn stukgeslagen!
Niet verwerkt, verstold verdriet…
Wie iets dergelijks overkomt, gooit het bijltje er vaak bij neer. Het hoeft allemaal niet meer. Mensen verliezen hun geloof in zichzelf, in anderen, in de samenleving, in God ook. Onverschilligheid kan zich dan van mensen meester maken. In hun beleving heeft het dan geen zin meer om je in te zetten voor dit of voor dat. Cynisme breekt door: mensen geloven niet meer in het goede; geloven niet meer in de oprechtheid en in de goede bedoelingen van anderen. Het bestaan van God wordt dan zelfs in twijfel getrokken!
Die onverschilligheid en dat cynisme, die fundamentele twijfel aan het bestaan van God: eigenlijk is het niet verwerkt verdriet; gestold verdriet. En tegen dit verdriet, tegen een levenshouding zonder perspectief of hoop, protesteert het evangelie van deze derde zondag van Pasen.
Luisteren naar die vreemdeling…
Het is een evangelie dat ons oproept om onszelf niet op te sluiten in wat ons verdriet. We worden uitgenodigd te luisteren naar Hem – naar die Vreemdeling hier in ons eigen midden, aanwezig in Woord en Sacrament: naar Jezus, de gekruisigde die zich laat kennen als de verrezene. Aan Hem mogen wij ondervinden dat mensen niet geschapen zijn om op een begraafplaats te eindigen; niet geschapen zijn om ten onder te gaan aan wat hun neerdrukt. Niet het leed heeft het laatste woord en niet te de dood! Wie zich als de Emmaüsgangers door Jezus en Zijn nieuwe bestaanswijze na de Verrijzenis laten aanspreken, worden als zij weer warm van binnen en onderkent dat het zinvol is om te geloven, om te hopen en om lief te hebben!
Hoop en hernieuwde inzet…
Beste medegelovigen, de evangelies van Pasen verkondigen ons dat wij mensen geen zwervers zijn maar pelgrims. God zelf is in Christus ons gebroken bestaan komen delen om ons weg te halen uit wat ons neerdrukt en over te brengen naar Zijn Koninkrijk.
Hém geloof schenken: dat helpt je over dode punten heen. Dat doet verdriet ombuigen in hoop en onverschilligheid in hernieuwde inzet. Daarom zeggen we vandaag de Emmaüsgangers na: ”Blijf bij ons Heer!”. En mogen wij dan net als zij – zo dadelijk – Zijn nabijheid smaken in de H. Communie! Amen.
Door pastoor-deken M. Hanneman
Bron: Friezenkerk.com/3de-zondag-van-pasen

Advertenties