Vijfde zondag van Pasen, jaar A, 2014.

Veiligheid en vrede. Wij denken terug aan de avond van Pasen als Jezus bij zijn leerlingen binnenkomt door de dichte deur. Het eerste wat Hij zegt is: “Vrede zij U”. Vrede. Hoe vaak voegt Hij er niet aan toe: “vreest niet, wees niet bang.”?
Veiligheid en vrede. Miljoenen mensen op deze wereld weten niet wat het is. Omdat het in hun landen nooit vrede lijkt te worden, generaties lang uitzichtloze ballingschap. Maar ook miljoenen mensen die in hun hart ‘ontevreden’ zijn, geen vrede vinden met zichzelf en hun omgeving. Mensen van wie ‘het hart verontrust is’ zoals Jezus begint vandaag. Mensen die bang zijn, zich krampachtig aan mensen en de bestaande paden van het leven vastklampen, die niet los kunnen komen of nieuwe wegen durven gaan. Mensen zoals Thomas, die bang is Jezus te verliezen als Deze spreekt over zijn heengaan; mensen zoals Filippus die bang zijn dat de Vader waar Jezus steeds over spreekt hen ontglippen, dat ze God nooit zullen vinden omdat ze Hem niet begrijpen… zo zijn mensen in onze tijd, ondanks alle zekerheden die de maatschappij hen lijkt te bieden, bang om God en elkaar te verliezen. Zovelen zijn al teleurgesteld in relaties, zijn al gewond omdat ze meer dan eens in de steek zijn gelaten. Zovelen voelen zich onmachtig, onderdeel van een economisch en politiek systeem waar ze geen vat op hebben. De oude zekerheden zijn weg, maar wat hebben we ervoor in de plaats gekregen? Zijn wij de laatsten die nog van Jezus en de Vader hebben gehoord? Allemaal vragen en noden die mensen kunnen beklemmen. Alles is verzekerd in ons landje, behalve zin en toekomst. Wij kunnen maar moeilijk aanvaarden dat het leven een soort zoekende onrust in zich draagt, zo verlangen wij naar veiligheid en vrede.
Jezus is – u moet daar maar eens op letten – altijd de rust zelve. Nooit is er bij Hem een spoor van paniek. Niet bij de storm op het meer, niet als ze Hem willen grijpen om Hem te doden, niet als Hij voor de hogepriesters en Pilatus staat. Hij heeft in zichzelf een soort vrede waar je jaloers op kunt zijn. Hij zegt steeds “vrees niet” maar Hij is zelf ook voor de duivel niet bang.
Ja, Jezus is zo zeker dat alles uiteindelijk veilig en vreedzaam kan zijn, dat Hij zelfs tegen zijn bange leerlingen durft te zeggen: ‘vertrouw maar op Mij’. Dat is wat! “Gij gelooft in God, geloof ook in Mij”. Hij is zo vol van vrede dat Hij mensen uitdaagt om alle onrust los te laten en alles in zijn hand te leggen:
Als de Weg – alsof er geen onzekere stappen en donkere momenten meer bestaan.
Als de Waarheid – alsof er geen leugen en twijfel meer kan bestaan.
Als het Leven – alsof er geen lijden en dood meer zal zijn.
Jezus is inderdaad heel vredig. Terwijl voor Hem het leven niet zoveel beter was dan voor de gemiddelde mens. Ja, wij geloven dat God Geest Hem leidde. Maar dat maakte Hem niet minder mens. Hij had vrede met zijn weg – terwijl enkele uren nadat Hij de woorden van vandaag uitsprak werd gevangengenomen en mishandeld. Hij had vrede met de waarheid – terwijl enkele uren nadat Hij de woorden van vandaag uitsprak; Hij leugenachtig werd veroordeeld en Pilatus Hem bespotte met “wat is waarheid”? Hij had vrede met het leven – terwijl enkele uren nadat Hij de woorden van vandaag uitsprak ter dood werd veroordeeld en ook daadwerkelijk moest sterven. Hoe kan iemand, denken wij dan, die dat allemaal kan voorzien, menselijk zo rustig blijven, zo vredig, zo onmogelijk bemoedigend zijn voor anderen die bang zijn om heel wat minder dan wat Hemzelf te wachten staat?
Ik weet niet of u wel eens aan het bed van stervende mensen hebt gestaan, die aan het einde een onbegrijpelijke vrede uitstraalden. Niets meer te verliezen en toch ergens heel gelukkig. Zeker als mensen zich in vrede voelen met God en geloven dat er plaats voor hen is bereid in het huis van de Vader waar ruimte is voor velen, dan kan zo’n bijna bovennatuurlijke vrede voelbaar worden. Dan breekt daar iets door van wat Jezus vandaag aan allen probeert duidelijk te maken. Hij is hen voorgegaan in vrede met de Weg (God), vervuld van de Waarheid (God), op tocht naar het Leven (God). Hij heeft het waargemaakt, en dat kunnen mensen vanuit hun geloof ook concreet beleven. Het geeft een kracht die alle bestaansangsten kan overwinnen. Die een soort zekerheid geeft dat wij mensen veilig zijn in Gods hand. Dat wij inderdaad ons leven in Jezus’ handen kunnen leggen. Hij was zelf tot het laatste toe zonder angsten. Omdat Hij blijkbaar wist wat wij nog hopen en omdat Hij het leven kon aanvaarden zoals het op zijn weg kwam.
Het is knap als mensen in al hun soms zo uitzichtloze onrust, verdrukking, ontevredenheid en zorgen het leven zo kunnen aanvaarden als het is, in navolging van Jezus en vertrouwend op God. Het is een uitnodiging om ons door Jezus te laten bemoedigen vandaag. Om Hem te vinden als onze eigen persoonlijke Weg, onze Waarheid en ons Leven. Om daarin vrede en veiligheid te vinden. Een rust die Hij zelf bezat en die zovelen van zijn volgelingen alle eeuwen door hebben gehad.
Amen.
Vgl bron: Preken.be

Advertenties