“Ik ben met jullie…”
De elf leerlingen trokken naar Galilea, naar de berg die Jezus hun had aangewezen. Toen ze Hem zagen, vielen ze op de knieën, sommigen twijfelden. Jezus kwam op hen toe en zei: ‘Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde. Ga, en maak alle volkeren tot leerling; doop hen in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest, en leer hun alles onderhouden wat Ik jullie geboden heb. Weet wel, Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voleinding van de wereld.’
De hemel is: ‘Bij God zijn’

Een mens die zich nergens thuis voelt zal weldra het gevoel krijgen dat hij er te veel is. Diep in elk mensenhart leeft het verlangen naar een thuis, naar een plekke, een plaats waar men zich geborgen en veilig voelt. Welnu, het feest van vandaag wil ons er ons aan herinneren dat onze definitieve thuis bij God is.

Er is een tijd geweest waarin het geloof in het visioen van de Hemel een garantie was voor de leefbaarheid van de aarde. Nu op onze dagen is het ontzettend stil geworden over wat er na dit leven komt. Onze definitieve thuis is niet onze onmiddellijke zorg meer. Er zijn mensen voor wie mondigheid en volwassenheid gelijk staat met vaarwel zeggen aan dit geloof. Voor wie de trouw aan de aarde, de vorm heeft aangenomen van een opstand tegen de Hemel.
Mensen leven ‘hier en nu’. Er is inderdaad een groot verschil met vroeger waarbij het aardse leven gezien werd als een voorbereiding op het toekomstige leven. Dit leven hier was een soort proef, een examen dat je moest afleggen om toegang te krijgen tot het eeuwig leven. De belangrijkheid van de dingen die je deed werd afgemeten aan de waarde die ze hadden in het perspectief van de eeuwigheid. Het geestenklimaat van vandaag is totaal anders. Mensen willen genieten en profiteren van het leven hier en nu. En waarom niet! Maar we weten ook dat er niet veel moet tegenzitten om gebukt en gebroken te worden.
Misschien is het Hemelvaartsverhaal wat te aanschouwelijk voorgesteld om geloofwaardig te zijn. Het is precies alsof Jezus afscheid genomen heeft van zijn leerlingen en met een zegeninggebaar naar boven gaat en verdwijnt achter de wolken. Alsof Hij een afstand heeft overbrugd die wij in kilometers zouden kunnen uitdrukken.
De hemel is geen plaats ergens boven de wolken. De hemel dat is: bij God zijn. In de levenssfeer van God vertoeven. God en mens die elkaar bewonen.
Jezus is wel in een nieuwe wereld binnengegaan, waar wij moeten terug naar onze wereld: ‘Mannen van Galilea, wat staat ge naar de hemel te kijken. Dat moet je niet doen. Ga terug naar Galilea, naar de berg die Jezus aanwijst en waar jullie de zending zullen ontvangen om alle volkeren tot mijn leerlingen te maken. ‘Want Mij is alle macht gegeven in de hemel en op de aarde’.
Het klinkt nogal triomfalistisch. Maar het woord ‘macht’ mag ons niet op een verkeerd spoor zetten. Het is niet de macht van de harde hand, de macht van een dictator, maar eerder een kracht die leven geeft, de macht van de liefde.
Het is een ervaring die alles te maken heeft met volheid, met leven van binnenuit en ons dan spontaan doet uitroepen: ‘machtig, zeg’. Welnu tot zo’n begeestering of bezieling moeten mensen worden opgeroepen om zich te laten onderdompelen in de naam van een God die liefde is: Vader, Zoon en Heilige Geest. Een God die zegt: Ik zal er zijn voor u tot aan de voleindig der wereld.

door Gerard Braet o.p.

 

http://www.preekvandeweek.be

Advertenties