Die beste bril op mijn neus

Ik herinner me een grappig voorval uit mijn jeugd. Dat was toen onze opa zijn hele huis doorzocht op zoek naar zijn bril; en nu komt het… hij had hem op zijn voorhoofd staan. En dat had hij niet in de gaten… Zonder bril kon hij hem moeilijk vinden; hij raakte wat geïrriteerd… maar toe hij hem gevonden had klaarde zijn gezicht op. Hij begreep onze geamuseerdheid: “Jullie vlegels”, zei hij lachend.

Ik vertel dit voorval om de situatie van velen in onze tijd aan te geven in verband met het geloof. Velen zijn naarstig zoekend en ze vergeten dat ze die bril van het geloof heel dicht bij zich hebben. Door het Doopsel heb je namelijk die bril gekregen, maar je moet er wel gebruik van maken… je moet je geloof verzorgen.

Geloven, dat is ‘ja’ zeggen tegen God; met heel je hart, met heel je ziel, met heel je verstand. Zo gauw je ‘ja’ zegt, schiet die bril op je neus en je ziet het wat beter…

Het licht van het geloof bewijst je goede diensten; voor het staan in de wereld van deze tijd, deze tijd met al haar problemen, vragen en opgaven. Je kunt de moeilijkste situaties wat beter aan.

Maar geloven kun je niet op je eentje; daar heb je anderen, daar heb je een gemeenschap voor nodig; een gemeenschap die je inspireert, stimuleert en gaande houdt. Anderen die je daarbij helpen. Het licht van het geloof wordt je geschonken en je ontvangt het in het samen-bidden, het samen vieren van de H. Eucharistie en dat regelmatig. Nu is het zo dat er velen zeggen: “Om te geloven heb ik die kerk, die gemeenschap niet nodig”. En ook: “Ik ben goed voor anderen… geef ieder het zijne… ”, et cetera.

We spreken echter over een ideaal, maar een ideaal moet iedere keer weer gevoed worden… anders vergeten we het zo snel. We moeten het contact met God levendig houden… anders verschraalt die liefde tot Hem en tot de anderen.

Doorgaans zijn wij mensen niet zo automatisch en vanzelfsprekend goed voor anderen. Zo ideaal zijn wij mensen niet. We schieten tekort. En dat is fundamenteel de situatie van ons mensen; we zijn te-kort… dat wil zeggen we hebben niet genoeg voeding uit onszelf. We zijn op anderen en op God aangewezen. Mensen hebben mensen nodig en mensen hebben God nodig. Het is de liefde die mensen verbindt met elkaar en met God.

Op ons dooie akkertje zijn we dus als het ware ‘bijziend’: we hebben die bril van het geloof, de hoop en de liefde nodig om zicht te krijgen op elkaar en zicht te krijgen op God die in en door mensen werkt… zoals gezegd; het Doopsel heeft ons die bril geschonken…

Maar daarmee is het niet af.

Jacobus zegt in zijn brief: “Het geloof zonder de daad, zonder de werken is waardeloos”. Bij ons geloof horen wezenlijk daden van liefde, daden van dienstbetoon. Jacobus zegt het zo: “Weest uitvoeders van het Woord, niet alleen toehoorders, want dan zou je jezelf bedriegen”.

Laat ik het eens anders zeggen. Het geloof vieren dat doen we hier in de kerk. Maar het moet niet zo zijn, dat we hier in de kerk onze beste bril opzetten om hem dan buiten de kerk maar weer gauw af te zetten en hem een week lang op te bergen. Geloven is een werkwoord, het moet gedaan worden. Zonder de daad zou je zijn als die man of die vrouw die hier in de kerk alles mooi vroom beleeft, ziet waar het opaan komt… en op het voorplein of de straat alweer vergeten is hij of zij (met die beste bril op) eruit zag.

De samenvatting van dit alles lezen we in het Evangelie van vandaag: “God beminnen met heel je hart, heel je ziel en geheel je verstand”. Dat is het eerste en voornaamste gebod. Het tweede daarmee gelijkwaardig: “Bemin je naaste als jezelf!” God beminnen en de naaste liefhebben! Dat zijn de twee stromen uit een en dezelfde bron: God Die Liefde Is. Laten we die liefde waarmaken – samen met elkaar – door samen de heilige Mis te vieren, door ons samen te voeden aan die onuitputtelijke Bron van Liefde. Door naastenliefde uit te stralen en te ‘doen’ naar de ander toe. Ook straks als we van hier heengaan. In welke mogelijke en onmogelijke situaties dan ook…

Pastoor Jack Geudens –  Bid24uur.wordpress.com


Advertenties