Kerstmis 2014 – Kerstavond

10884139_851261994915527_241331754_oHet Kerstfeest is gekomen. We hebben allemaal onze voorbereidingen getroffen, van alles in huis gehaald, afspraken gemaakt, het gezellig gemaakt. Nu kan het beginnen. Maar wat kan er nu eigenlijk beginnen? Die vraag wordt ook altijd weer gesteld en is gewoon deel van het ritueel geworden. Ieder jaar opnieuw klinken er kritische stemmen die vragen naar de eigenlijke bedoeling van het kerstfeest. Stemmen die streng en vol afkeuring spreken over al die mensen die van kerst een feest van eten, drinken, vermaak en gezelligheid hebben gemaakt. Stemmen die bestraffend spreken over al die mensen die alleen met kerstmis naar de kerk gaan en die je verder nooit ziet. En was zelfs een tijd dat je hoorde van sommige mensen die nadrukkelijk geen kerst vierden, die geen kerstboom in huis haalden en juist op deze dag een sobere maaltijd hielden, als teken van protest tegen alle opgedrongen consumptie en oppervlakkigheid.

Deze laatsten hebben op een bepaalde manier helemaal gelijk. Maar op een andere manier ook helemaal niet. Kerst, dat is ook het feest van de menselijkheid. En bij menselijkheid hoort ook warmte, gezelligheid, plezier. Met kerst vieren we dat God naar de wereld van de mensen is afgedaald.

Een bekende zin uit de H. Schrift luidt: “Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond.

In deze woorden wordt de kern van wat wij vieren met Kerst onder woorden gebracht. Met een moeilijk woord wordt dit ‘incarnatie’ genoemd. Incarnatie, daar zit het Latijnse woord voor vlees in. Het betekent: het Woord is Vlees geworden, God is Mens geworden. Gods Zoon heeft de Hemel verlaten om tussen de mensen te wonen.

Als je de grote wereldgodsdiensten met elkaar vergelijkt zijn er veel overeenkomsten te ontdekken. Het geloof dat het leven aan een hogere macht ontspringt, waarden als rechtvaardigheid en solidariteit delen wij met anderen. Maar wat het christendom van andere godsdiensten onderscheidt is dit geloof in de incarnatie, de menswording van Gods Zoon. Het geloof dat God in het leven van een mens Zijn ware gezicht heeft laten zien.

Als het over God gaat, ook in de Bijbel, gaat het vaak over Gods grootheid, Zijn heiligheid en verhevenheid, dat God onze werkelijkheid overstijgt, en niet in onze beelden te vangen is. En nu komt het evangelie met die mooie boodschap: ‘et incarnatus est’: namelijk, dat die verheven God de gestalte van een Mens heeft aangenomen. Dat Hij Zich niet met het grootse, machtige en indrukwekkende, maar met het kleine, het gewone, het onopvallende, heeft verbonden. Dat in een klein en weerloos Kind, geboren ergens in een uithoek van het Romeinse Rijk, Zoon van eenvoudige joodse ouders, Gods gezicht te zien zou zijn.

We kunnen ons nauwelijks meer voorstellen hoe revolutionair dit Godsbeeld was, hoe het de wereld op zijn kop heeft gezet. Dit beeld was de joden een aanstoot, de Grieken een ergernis. Het heeft ook steeds weer weerstand opgeroepen, tot de dag van vandaag. Mensen willen in Jezus wel een groot bijzonder mens zien; een leraar voor de mensheid, vervuld van een bijna bovenmenselijke wijsheid net zoals Boeddha, Socrates, Gandhi; een heilige; ja, een indrukwekkend voorbeeld. Maar dat Gods Zoon als mens op aarde zou zijn gekomen is voor velen een vreemde en onacceptabele gedachte.

Want het betekent dat – meer dan alle filosofische gedachten, hoe diepzinnig en wijs ook, meer dan alle wetten, hoe edel en goed ook, meer dan alle taal, hoe mooi en indrukwekkend ook – het dat kleine menselijke leven is dat naar God verwijst, en dat dat de plaats is waar we Hem moeten zoeken. Het betekent dat God veel dichter bij ons staat, dat ons leven veel dieper met Hem is verweven dan we zelf ooit hadden kunnen denken.

Het betekent dat we God niet alleen moeten zoeken in de Hemel boven ons, ver weg, in een andere wereld, buiten onszelf, maar ook hier in deze wereld, vlak naast ons. Het betekent dat als het over God gaat, het altijd ook over ons gaat.

Het Woord is Vlees geworden, daarin wordt het menselijke tot grote hoogten verheven. Daarin wordt het eenvoudige mens-zijn in al zijn glans onthuld. Naar gewone mensen gaat Gods liefde uit. Naar ons, onvolmaakt als wij zijn. Zozeer dat Hij naar ons is afgedaald en tussen ons in is komen staan. Want wij hebben Iemand nodig die naast ons staat, die weet, van binnen uit, hoe het is om mens te zijn. Die weet hoe het is om bang te zijn, om te willen weglopen, om eenzaam te zijn, om ons schuldig te voelen, om onszelf een raadsel te zijn, om ernaar te verlangen de mens te zijn die wij kunnen zijn maar vaak niet zijn. We hebben Iemand nodig die niet uit de hoogte op ons neerziet, maar die ons leven deelt, en van daaruit ons de weg wijst. Iemand die ons laat zien wat wij kunnen worden.

Dat is het goede nieuws dat wij vieren met kerst. Ja, het Woord van God is Mens geworden! Hij is onder ons Zijn woning komen opslaan en we hebben zijn heerlijkheid gezien.

Vgl. bron Home.kpn.nl

Advertenties