7de zondag van Pasen, B, 2015

In de Evangelielezing staat Jezus voor het moment, dat Hij uit de wereld weg zal gaan, hemelwaarts. Hij zal zijn dierbaren achter moeten laten, zoals een vader of moeder die gaat sterven, afscheid neemt van de kinderen. Jezus bidt dan: “Heilige Vader, bewaar in Uw Naam hen die Gij Mij gegeven hebt, opdat zij één mogen zijn, zoals Wij één zijn”.

Welke ouder, die het beste met zijn kinderen voorheeft, zal deze woorden niet kunnen navoelen: tijdens het leven, maar vooral wanneer de levensdagen bijna verstreken zijn: “Kinderen, verdraagt jullie elkaar”. Het zijn woorden met liefde uitgesproken. Ouders willen kinderen dat meegeven, wat zij op hun beurt van hun ouders meegekregen hebben; namelijk eenheid en verbondenheid.

En zo mogen we het ook ervaren, dat bij het overlijden van een dierbare in onze familie, we ons met elkaar verbonden voelen, meer nog dan anders. We voelen die verbondenheid, in de overleden vader of moeder. Tegelijkertijd ook het gevoel van een opdracht, een geestelijk testament: “Kinderen, verdraagt jullie elkaar”. Iemand verwoordde het als volgt: Bij de dood van mijn vader besefte ik pas goed de opdracht om datgene waar te maken waar mijn vader altijd voor gevochten had. Ik kon nu niet meer op hem terugvallen’.

Ik besef dat deze woorden ook heel wat anders op kunnen roepen – helaas de andere kant van de medaille – want vaak is het zo dat er van die verbondenheid, van die eenheid geen sprake is: vele gezinnen kennen verdeeldheid, en we weten ook van de verdeeldheid in Kerk en maatschappij.

Jezus bidt vandaag, voor zijn leerlingen, dat ze weerstand zullen bieden aan de macht van verdeeldheid en van het kwaad. De kernvraag is hoe daar weerstand aan te bieden?

Een jongere zei me eens: “In onze wereld waar van alles gaande is, waar van alles verkondigd wordt, dreig je soms de prooi te worden van allerlei psychologische krachten… je kunt er zo moeilijk weerstand aan bieden”.

Een roep om weerbaarheid, een roep om kracht om weerstand te bieden aan alles wat zo verleidelijk is: die schone schijn, het uiterlijk, de glitter, het geld, mooie woorden en macht!

Dat is wat Jezus ons meegeven heeft. Hij heeft het ons voorgedaan: Hij bidt tot de Vader en geeft zijn leven voor ons. Het is Zijn Naam die ons met elkaar verbindt. Eén is er slechts Dé Weg, Dé Waarheid en Hét Leven: Jezus Christus onze Heer. Het nieuwe Testament van de Blijde Boodschap, de Heilige Communie en de Sacramenten, de geestkracht die Hij ons geeft, die we putten uit de Heilige Mis en uit het gebed.

Wanneer we ons verbonden voelen met Jezus, dan voelen we ons dat ook met elkaar. Immers de liefde die we ervaren in Jezus Christus onze Heer komt tot uitdrukking in concrete daden van liefde voor elkaar, voor de eerste, wie dan ook, die ik vandaag op mijn levensweg tegenkom.

Bidden wij vandaag om die kracht van Liefde, luisteren wij naar dat Woord dat ons ten leven wekt in Jezus Christus, Hij die onze last lichter kan maken.

Om te eindigen, lees ik u een gebed voor dat ik onlangs las:

Uw Woord is waarheid Heer,

Spreek Heer, ik luister.

U hebt woorden van eeuwig leven,

Heer, laat niet toe,

dat ik het Woord alleen hoor, maar niet opneem,

geloof, maar niet bewaar,

ken, maar niet doe,

Heer laat mij uit Uw Woord leven

en U door mijn leven verheerlijken.

Amen.

>>>  http://www.preken.be/homilie/b/paastijd/07/kinger-verstut-uuch-ongeree-7de-zondag-van-pasen.html


Advertenties