Pinksteren 2015

3233_o_paul_gosselin___the_tower_of_babel

Er waren op die bewuste dag vele volkeren in Jeruzalem. Zojuist is er in de eerste lezing een hele reeks opgesomd: Parthen, Meden en Elamieten enz., vreemde volkeren. Eigenlijk kijken we er niet meer van op van die vele volkeren. Wie door een willekeurig station van een grote stad loopt, ziet de veelkleurigheid van de huidige samenleving voor zich. De kaaskop zoals de Nederlander werd omschreven is op zijn retour. Er is geen stad in West Europa en Noord Amerika die niet tot smeltkroes geworden is van alle mogelijke culturen en religies en klederdrachten. Die optelsom van volkeren staat symbool voor mensen die elkaar niet konden verstaan. Maar die verscheidenheid is ook symbool van verdeeldheid onder de volkeren.

Verdeeldheid is kenmerkend voor de mensheid. De Bijbel heeft daarvoor een verklaring gezocht in het verhaal van de bouw van de toren van Babel. De Bijbel beschrijft de veeltaligheid als een straf van God. Het verhaal vertelt, hoe het de mens dwars zit, dat er een God boven hem staat. Een God die voor de mens onbereikbaar lijkt, omdat Hij in de Hemel vertoeft. Vol overmoed smeedt hij het plan om een toren tot in die hemel te bouwen om de plaats te bereiken waar God woont en Hem van zijn troon te stoten. Maar God brengt verwarring door ieder een andere taal te laten spreken en zo waren ze niet in staat om de toren af te maken. Ten einde raad verspreidden de mensen zich naar alle kanten van de hele aardbodem.

Mensen willen God van zijn troon stoten. De hoogmoed en de Godsontkenning zijn dus van alle tijden. Maar zonder de erkenning van de ene God valt de ene mensheid uit elkaar in vele volkeren die elkaar bestrijden. Zij verstaan elkaar niet meer.

Verdeeldheid, spanningen, waar komen ze niet voor? We kunnen ons ervan afmaken met de clichés: ‘waar is niets’? Maar clichétaal treffen wij in de Bijbel niet aan. De Bijbel wil daarin juist verandering brengen en houdt ons daartoe een spiegel voor. De Bijbel stelt kritische vragen aan ons adres. Maar God zou God niet zijn, als Hij ons ook niet een uitweg zou wijzen. Hij roept ons op, om van hoogmoed tot eenvoud en dienstbaarheid, van jaloezie tot naastenliefde en geloof te komen, opdat wij ons allen ons één kunnen weten als Volk van God. Daartoe liet Hij zijn Zoon mens worden. De eerste woorden die Jezus in het openbaar spreekt zijn: “Het Rijk Gods is nabij”. God gaat de wereldorde herstellen en roept ons op tot geloof en een nieuwe mentaliteit.

Jezus is gekomen tot herstel en telkens weer laat Hij tekenen zien, soms even maar, van het herstel van de oorspronkelijke paradijselijke werkelijkheid.

Wij vieren Pinksteren. Het Pinksterwonder verhaalt ons van de vele volkeren die er in Jeruzalem zijn. Volkeren die elkaar niet kunnen begrijpen of verstaan. Maar dan horen die volkeren ieder de apostelen in zijn eigen taal spreken van Gods grote daden. Zij ervaren hoe er een onderlinge eenheid ontstaat door te luisteren naar deze bijzondere woorden van de apostelen. De gevolgen van de Babylonische spraakverwarring zijn voorbij. Niet alleen geen taalproblemen meer, maar juist een grote onderlinge eenheid door hetzelfde geloof in dezelfde God.

Het Pinksterwonder verhaalt, hoe de heilige Geest één maakt wat verdeeld is en die eenheid schept, waartoe wij op eigen kracht niet in staat zijn. Zoals ouders hun kinderen met hun verschillende karakters samenhouden en hen als gezin samenhouden, zo schept Gods heilige Geest de eenheid die verloren ging en waarnaar wij altijd weer blijven verlangen. Maar helaas altijd weer staan wij de werking van de heilige Geest in de weg en luisteren meer naar de inwoners van Babel dan naar de bezieling van de heilige Geest.

Babel herhaalt zich altijd weer en zo doorkruisen wij het verlossingsplan van God tot herstel van wat verloren was.

Maar daar waar Gods Geest kansen krijgt, kunnen wij zien, hoe er eenheid tot stand komt in de grote verscheidenheid van deze wereld. God herschept de menigte volkeren tot het éne Volk van God, één Volk Gods, één in grote verscheidenheid van culturen. De vele culturen verrijken elkaar en versterken elkaar.

God bewerkt eenheid, maar God werkt nooit aan ons voorbij. Wie zijn verantwoordelijkheid voor zoveel verdeeldheid onder ogen ziet, zal streven naar eenheid en vrede en verzoening. Hij/zij zal willen meebouwen aan een levende kerk waarin mensen welkom zijn, van alle culturen en talen. Amen.

Bron:  www.parochiestmartinus


Advertenties