Preek 13e zondag door het jaar B (2015)

In deze Eucharistieviering horen we hoe mensen verlangen naar de bevrijding door God. De ziekte die de twee vrouwen in het evangelie kwelt, is teken van veel wat mis kan zijn in het leven van mensen. Deze mensen raken echter niet verlamd. Integendeel: zij richten zich tot Jezus tegen alle drukte in, tegen hun omgeving die barrières opwerpt tegen de ontmoeting.

De tijd lijkt een beslissende factor te zijn voor de beide vrouwen die een beroep doen op Jezus’ liefdevolle en levenwekkende aanwezigheid. Wanneer Jezus voorbij komt, is een moment aangebroken dat de tragische situatie van de twee vrouwen kan doorbreken. Als Jezus in het dorp is aangekomen en door veel mensen omringd wordt, wil de vrouw die al twaalf jaar aan haar ziekte lijdt, de kans te baat nemen om bij Hem te komen. Het lijkt alsof zij zich te onbeduidend en te zwak acht om Hem direct aan te spreken. Zij wil geen kostbare tijd van Hem vragen. Één enkel moment moet voldoende zijn, één enkele aanraking moet voldoende zijn.

Zij beschouwt Jezus ten minste als een groot profeet en wonderdoener. De mantel die Hij draagt is teken van de opdracht die Hij van God ontvangen heeft. Wanneer de vrouw de mantel van Jezus aanraakt is dat een geloofsgetuigenis, een erkenning van de aanwezigheid van God zelf. Velen dringen zich op aan Jezus; mensen die nieuwsgierig zijn naar zijn antwoorden op vragen; benieuwd of Hij nog wonderen kan verrichten. Ook zij raken Hem aan. Die drukte en dat aanraken is echter niet altijd ingegeven door geloof en vertrouwen.

Jezus herkent het verschil meteen en weet wanneer mensen zich authentiek tot God wenden. Dit aanraken door de zieke vrouw is een geloofsgetuigenis zonder woorden. Ze heeft geen woorden meer over, ze is wanhopig nadat ze vaak teleurgesteld is door de artsen. Ze is uitgeput, financieel en mentaal. Ze klampt zich vast aan wat ze herkent als laatste strohalm: de mantel van de Profeet, het kleed van de Gezalfde. Het wordt door de Heer herkend als een oprecht verlangen naar God. Dat is troostend voor ons wanneer we zelf geen woorden meer hebben om ons tot God te wenden vanwege het verdriet van onszelf of de onmacht die we in onze wereld ervaren. Ook wanneer we uitgeput zijn, kunnen we ons tot God wenden.

De tijdsfactor speelt ook voor de andere vrouw, het jonge meisje van twaalf jaar oud. Zal Jezus op tijd komen? Ze kan elk moment sterven. Zal Jezus tijd kunnen vinden om haar aan te raken, voordat het te laat is? Het bericht van de dood van het meisje verandert echter niet het voornemen van Jezus om haar te genezen. Ondanks het nare bericht gaat Hij met de ouders mee. Wanneer Jezus het kind aanraakt is het Gods scheppende kracht die haar opricht. Het is Jezus die haar kleedt met de mantel van Gods levenwekkende liefde.

God staat boven de tijd. Voor Hem maakt het niet uit wanneer we ons tot Hem wenden. Voor Hem maakt het niet uit hoeveel tijd we van Hem vragen. Wij voelen ons vaak onder druk van de tijd staan en moeten kiezen waar we onze tijd voor gebruiken. We zoeken naar het juiste moment voor beslissingen en wachten soms op het nemen van beslissingen. Als we onze levenstijd vrucht willen laten dragen, is niet zozeer meer tijd nodig, maar dat we ons laten raken door Gods aanwezigheid.

Er is nieuwe dynamiek en nieuw leven mogelijk. Mits we ons laten raken door de woorden van Christus. Hij draagt immers de mantel van Gods liefde.

Wij zijn vandaag naar hier gekomen om ons te laten raken door het liefdevolle woord van Jezus. Moge ons vertrouwen in Hem steeds blijven groeien opdat ook wij de verlossende en bevrijdende aanwezigheid van Jezus mogen ervaren.

Vgl. bron: www.preken.be 


Advertenties