Ik heb het geweten! (3de zondag van de Advent, C)

Inleiding

Goede HerderPaus Franciscus heeft, zoals sommigen misschien al weten, een buitengewoon Jubileumjaar van de Barmhartigheid uitgeroepen dat begon vorige dinsdag op 8 december (Hoogfeest van Maria Onbevlekte Ontvangenis, tevens 50 jaar na het afsluiten van het Vaticanum II) en eindigt volgend jaar op 20 november (Hoogfeest van Christus, Koning van het Heelal, laatste zondag van het kerkelijk jaar).

  • Nadruk op Naastenliefde, Barmhartigheid, Vergeven en Geven.
  • Moge in het Jubeljaar van de Barmhartigheid vele mensen gedoopt worden of zich in de biecht toevertrouwen aan Gods barmhartige liefde! Dan wordt onze ziel, dat door de zonde is bevuild, weer wit gewassen door het bloed van Christus “dat vergoten is tot vergeving van de zonden” (Mt 26,28).

 

Verdieping

Tot drie maal toe horen we in het Evangelie van vandaag mensen aan Johannes de Doper de vraag stellen: ”Wat moeten wij doen?”

Ik vermoed dat ieder van ons wel eens achteraf heeft moeten toegeven: ”Ik wist toen eigenlijk wat ik had moeten doen, maar ik heb het niet gedaan…”, of “ik heb anders gedaan, en het liep verkeerd. En ik heb het geweten!”

Als geen ander is Johannes de profeet die ons geweten appelleert, ons geweten; die innerlijke stem die ons zegt wat goed en kwaad is. Hij wijst ons erop om de signalen; de tekens in ons leven serieus te nemen.

Wij nemen de signalen die op af komen niet altijd serieus. Misschien staan we wat twijfelachtig in ons leven; misschien laten we ons te zeer beïnvloeden wat anderen zeggen, of misschien dat het kleine venijn van het eigenbelang, het egoïsme toch de doorslag geeft om anders te doen, dan we hadden moeten doen.

“Ik heb het geweten”, is dan onze eerlijke constatering achteraf. Het geweten speelt een rol in het leven van ons mensen, het wil ons mensen leiden. Héél subtiel kunnen we aanvoelen wat in een bepaalde situatie wel en wat niet kan, wat we wel en wat we niet moeten doen. Maar we handelen niet altijd conform ons geweten en achteraf zitten we dan met de stukken te kijken…

Zo zijn er in het leven van ons mensen zaken, opdrachten, die herhaaldelijk in onze gedachten terugkomen, weken ja soms maanden achter elkaar… : “Ik zou dit of dat eigenlijk moeten doen!” Maar we komen er maar niet toe, we ervaren barricades, drempels die ons verhinderen om dat goede werkelijk te doen: er zijn krachten werkzaam die ons een andere richting uittrekken. We zijn blijkbaar vaak wat halsstarrig en koppig in het volgen van de stem van ons geweten. Laten we eerlijk zijn: we doen vaak wat we niet moeten doen, en het goede dat we zouden kunnen doen, laten we na. We laten kansen liggen…

“Wat moeten we doen?” een vraag die we ons iedere dag opnieuw stellen. Zo zijn er ook onderwerpen die je gedachten bezighouden en die niet altijd even gemakkelijk zijn om ze bespreekbaar te maken. Laat ik maar eens een onderwerp noemen, het sacrament van boete en verzoening, hét sacrament dat in onbruik geraakt is. Véél kun je er over nadenken en lezen…

Enkele malen per jaar mag ik de weldaad van dit sacrament aan mensen die op de pastorie komen voor een biechtgesprek ervaren…, mensen die aangeven hoe blij ze zijn om nu eindelijk eens die ballast van weken, maanden, jaren, van zich af te kunnen werpen… om nu eindelijk daadwerkelijk Gods barmhartigheid en vergevende liefde te kunnen ervaren…. En dan kom ik tot deze conclusie: het is een goede mogelijkheid voor mensen, vaak ook jonge mensen, om weer het nieuwe leven in zich te kunnen gaan ervaren, om datgene waar ze al zo lang mee zitten eindelijk eens in vertrouwen te kunnen bespreken en uitspreken…

***

Paus Franciscus hoopt dat in het Jubeljaar van de Barmhartigheid het sacrament van de Biecht meer wordt benut. Hij zei enkele weken geleden tot de Duitse bisschoppen: “Het buitengewoon Jubeljaar van de Barmhartigheid dat voor de deur staat, biedt de gelegenheid om het sacrament van boete en verzoening te herontdekken. De biecht is de plaats waar men vergeving en Gods barmhartigheid ten geschenke krijgt.

 

Het is in de biecht dat de transformatie van elke gelovige en de hervorming van de Kerk beginnen. Ik ben ervan overtuigd dat men meer aandacht zal hebben voor dit sacrament, dat zo belangrijk is voor de geestelijke vernieuwing, in pastorale projecten van bisdommen en parochies tijdens het Heilig Jaar, en zelfs nadien”. Tot zover de woorden van de paus.

 

Laten we dan vanuit Gods vergeving, die we zelf mogen ondervinden in het sacrament van de verzoening, op onze beurt ook barmhartig zijn voor de ander. Moge de heilige Moeder Gods ons daarbij helpen! Amen.

 

Advertenties