Preek 2de zondag door het jaar C 2016

Er was eens… Zo begint meestal een sprookje. Er was eens… een bruiloft. Om zo’n bijzonder en uniek gebeuren aan te duiden heeft ook de Bijbel een vaste uitdrukking. Dan begint het verhaal met de aanduiding: “Op de derde dag…” Zo ook vandaag. Op de derde dag was er een bruiloft te Kana.wedding_at_cana_veronese

Er is dus iets bijzonders aan de hand. Er is naar uitgekeken. In de tijd van Jezus zullen de meeste mensen niet zo vermogend zijn geweest om zo’n groot bruiloftsfeest te houden. Maar als er dan een bruiloftsfeest is, dan wordt er groots uitgepakt. Er is breed uitgenodigd. Maria behoort tot de gasten. Dan mag Jezus meekomen. Maar Jezus mag zelfs vrienden meenemen. Er is eten en drinken en ook wijn. Maar het loopt uit de hand. Opeens raakt de wijn op. Zie eens de verlegenheid op de gezichten van bruid en bruidegom. Wat zullen de gasten zeggen?

Deze evangelielezing wordt vaak door bruidsparen uitgekozen voor hun huwelijksviering. Het gaat in het evangelie immers ook over een bruiloft. Deze tekst spreekt hen dus wel aan. Maar onvoldoende blijkt meestal, dat zij zichzelf ter sprake gebracht zien in dit verhaal. Zij beschouwen zichzelf wel slimmer. Zij hebben een begroting gemaakt voor hun feest. Aan alles is gedacht. Het aantal gasten is nauw omschreven en ook wat zij mogen eten en drinken. Moderne bruidsparen overkomt het probleem van Kana niet. Denken zij…

Want hun leven is vooraf gepland. Alles is van te voren uitgeprobeerd. Zij laten niets aan het toeval over. Alles gebeurt immers welbewust en weloverwogen. Eerst is het huisje, boompje en beestje. Daarna komt het krijgen van kinderen aan de orde. Elk kind is tot een project verheven. Precies gepland, op tijd en uur, zodat vakantie en andere leuke dingen niet erdoor worden doorkruist. Het geluk kan hen niet meer ontsnappen. Maar, juist zoals toen, komt het ook nu voor, dat zaken anders lopen dan verwacht. Geluk is niet maakbaar, niet planbaar. Geluk wordt je geschonken…

Als men het leven zo strak naar zijn hand wil zetten, dan weet iedereen dat het dan wel zeker mis móet lopen. Immers, er zitten altijd wel zaken tegen. Er kan zoveel gebeuren, dat men niet in zijn macht heeft. Ieder kan een hele lijst bedenken. Ziekte of vooral relatieproblemen. Er kan ook zoveel verwateren aan liefde, contact en zorg. Wij zien het allemaal om ons heen gebeuren. Lopend langs de straten weet je, dat het bij elke vierde voordeur kommer en kwel is. Overleven! Gebrek aan wijn is dan nog maar bijkomstig. Daar wordt eens goed om gelachen en men gaat over tot de orde van de dag. Maar wat te doen, als de energie op is om tegen de problemen op te roeien? Als men zoveel water bij de wijn heeft gedaan, dat alles verwaterd is in het leven? Want zo had men zich de toekomst toch niet voorgesteld! Van de hele levensplanning komt niets terecht. Hoe nu verder?

De krampachtigheid om in het leven alles naar eigen hand te zetten en zo het geluk af te dwingen, moet zeker spaak lopen. Als het dan anders loopt – en het loopt heel zeker anders – dan is ‘lijden een last’ (Leiden in last). Wat is er dan over aan blij vertrouwen op Maria, die als een goede moeder oog heeft voor de noden van jonge mensen? Zij komt te hulp en verwijst naar Jezus: “Doe maar wat Hij jullie zeggen zal.” Niet het eigen kompas maar het kompas van het evangelie helpt ons op de weg van het geluk.

In het eigen woordenboek komen de woorden; wegcijferen, opofferen, vergeven of trouw nauwelijks voor. Maar daar waar zij worden gepraktiseerd, kunnen zij water in wijn veranderen. Alles wat met liefde gebeurt, wordt immers kostbaar en draagt bij tot het geluk. Het zijn de kleine dingen die het doen. Water wordt wijn.

Amen.

Vgl. originele preek www.parochiestmartinus.nl

 


 

Advertenties