De jaarlijkse veertigdagentijd is een tijd van meer toeleg op het bidden. Een van de dingen die ik in die tijd wekelijks doe is de kruisweg bidden. Ik loop dan in onze kerk van Tollembeek of Bever langs die veertien beeldhouwwerken of schilderijen die de weg tonen van Jezus tussen de veroordeling door Pontius Pilatus en de graflegging. Dat is mijn tip voor extra gebed in de Veertigdagentijd: overweeg eens biddend de kruisweg. De kruisweg is een gebed waarin we bijzonder stilstaan bij het lijden en sterven van de Heer, iets wat Hij deed voor ieder van ons persoonlijk.

Een bijzondere statie vind ik de zesde statie, Veronica droogt het aangezicht van Jezus af. Het is wellicht de enige statie die niet in de Bijbel te vinden is. Die statie gaat terug op de legende dat de vrouw Veronica tijdens Jezus’ kruisweg door de joelende menigte en de agressieve soldaten was heengedrongen en vol medelijden het gezicht van de Heer zou hebben afgeveegd met een doek. Als beloning voor deze moedige liefdesdaad zou de afdruk van het gelaat van de Heer op het doek zijn achtergebleven. Als ik zo naar dat schilderij kijk, dan denk ik dat het overwegen van die zesde statie ons brengt bij de kern van ons christen zijn. Twee dingen mogen we van de figuur van Veronica leren: Veronica roept ons op tot liefde en trouw aan de Heer en tot onberekende naastenliefde. Bij die twee zaken wil ik graag even stilstaan.

De figuur van Veronica roept ons op om oog te hebben voor onze medemens, bijzonder voor elke lijdende mens. Wellicht stonden honderden mensen langs die weg naar de Calvarieberg. Elk zal wel zijn eigen ideeën gehad hebben toen ze die man met het kruis op de schouders zagen voorbij komen. Veronica doet tenminste iets en haar voorbeeld vraagt ons of wij wel voldoende de nood van onze medemens zien en ook iets doen. Misschien denken wij ook te veel zoals de meesten langs de weg: “Ik maak er mijn handen niet vuil aan”, “Ik heb er niets mee te maken”, “Als anderen iets willen doen, kunnen ze dat maar het is niet mijn zaak”. Veronica ziet de nood van die veroordeelde mens en met een doek die ze bij zich had – of was het misschien haar sluier – veegt ze het bebloede gezicht van die lijdende man schoon. Een eenvoudig teken. Ook wij kunnen in eenvoudige tekenen zoveel betekenen voor mensen die door God op ons levensspoor zijn geplaatst. De legende vertelt ons dat in de doek het gelaat van Jezus stond. Het doet me denken aan Zijn Woorden: “Al wat gij voor de minste van mijn broeders gedaan hebt, hebt gij voor Mij gedaan”. (Mt. 25,40)

De figuur van Veronica roept ons ook op tot geloofstrouw en getuigenis. Te midden van die joelende mensen die even eerder hadden geroepen: “Aan het Kruis met Hem”, is het afwissen van Zijn Gelaat misschien ook een daad van geloof en liefde voor Hem. In deze tijd waarin het niet cool is om te zeggen dat je christen bent, is het toch belangrijk om te blijven getuigen. Zoals het wellicht toen indrukwekkend is geweest dat die vrouw in die hatende menigte een daad van liefde naar de Heer stelde, zo worden ook wij geroepen in deze moeilijke tijd voor de Kerk onverschrokken getuigen van Hem te zijn.

Voor allen een Zalige Veertigdagentijd.

Gods Zegen, pastoor A. Penne.
www.priesterpenne.be

Advertenties