Inleiding

elijahbylouishersentDood en leven. In het leven van alledag lijken ze soms ver van elkaar af te liggen. We zijn blij met nieuw leven, maar met de dood en het overlijden van mensen, zeker dierbaren, weten velen van ons niet wat ermee te doen. Helemaal doodzwijgen lukt ons niet, dus willen we maar zo min mogelijk ermee bezig te zijn. Als het je niet overkomt dan bestaat het voor sommige mensen niet. Pas als je het zelf meemaakt ga je erover nadenken; “geloof ik in de verrijzenis of is na de dood alles afgelopen?”

Vandaag in de lezingen worden we met de neus op de feiten gedrukt. Jezus is de Heer over leven en dood. We kunnen in Hem geloven en dus ook in de verrijzenis of we sluiten deze weg af, door de andere kant op te kijken en te denken dat het ons allemaal niet aangaat. De keuze is aan ons: leven dat leidt tot de verrijzenis; of een leven dat eindigt met de dood en ons dan confronteert met de eigenlijke zin van het leven überhaupt…

Maar als gelovigen mogen we verder kijken dan de dood. Dit leert ons elke keer opnieuw het Pasen van de Heer. De dood heeft niet het laatste woord, maar het leven in Hem.

Vanuit de eerste lezing en het Evangelie, Gods Woord, voor ons vandaag, het volgende: 

Het zal je maar gebeuren. Je neemt iemand in je huis op, waarvan je denkt dat die een man Gods is en je zoon sterft. De onmacht van de gastvrouw van Elia kunnen we ons allemaal wel voorstellen. Waar is daarin barmhartigheid te vinden? Doch Elia weet met Gods hulp de zoon weer levend aan zijn moeder terug te geven. De vrouw wordt bekrachtigd in het geloof dat ze had. Elia is een man Gods.

Ook in het Evangelie horen we een gelijksoortige situatie. De enige zoon is dood en zijn moeder die weduwe is blijft alleen achter…

Jezus herkent de situatie, zo zal ook Maria, Hem, haar Zoon eens aan de dood moeten afstaan. Door medelijden bewogen raakt Hij de baar aan en roept de jongeling terug in het leven. Leven wij met de verrijzenis voor ogen of leven we als mensen de meer zoiets hebben van; “we zullen het wel zien na de dood” of misschien geloven we zelfs helemaal niet in de verrijzenis. Zonder geloof in de verrijzenis van de Heer Jezus Christus – en dus ook van ons – blijft het geloof steken in het hier en nu: “Als ik maar hier en nu gelukkig ben, welvaart heb, gezond ben, enzovoort…”

Kan zulk een geloof nog troost bieden, vraag ik me af, kan zulk een geloof een martelaar of heilige voortbrengen? Ik denk van niet. Juist ons geloof in de verrijzenis geeft standvastigheid, en kracht om moeilijkheden in het leven te aanvaarden en te overwinnen. Ja, zelfs kracht om de dood te aanvaarden.

We zijn pas echte gelovigen indien we geloven in de verrijzenis! We geloven niet omwille van mensen, zoals Paulus zijn volgelingen in Christus voorhoudt; we geloven in Hem, Christus de Heer. Hij is de Verrijzenis en het Leven. In Jezus kunnen wij komen tot het Eeuwig Leven. Amen.

Vgl. bron: Bezinning op het Woord, Inleiding in de liturgie van iedere dag, Bisdom Roermond, Juni 2016 (06), blz. 9-10.


 

Advertenties